Τα 97 κρούσματα, αν και αφορούσαν σούμα τεσσάρων ημερών και πολλά να είναι εισαγόμενα, έπεσαν σαν κεραυνός εν αιθρία πάνω στο λαό που συγχρωτίζεται αμέριμνος σε πλαζ, μπαρ, παραλίες, εκκλησίες, καφετέριες, ταβέρνες, που χαιρετιέται εγκάρδια με φίλους και γνωστούς, που θεωρεί πως ο Covid είναι συνωμοσία, ή τα λένε για να μας φοβίσουν, ή πως υπάρχει υπερβολή για μια γρίπη κτλ.

Για να μην το παίξουμε μετά Χριστόν προφήτες τα είχαμε προαναγγείλει, τα …αγγούρια.

Απλώθηκε το πράγμα, με το λαό να μη μασάει τίποτα και άντε τώρα να μαζευτεί.

Περίπου ως κότες, καμιά φορά και ως βλάκες αντιμετωπίζονται όσοι ακόμη τηρούν τα μέτρα ασφαλείας.

Και στο μετρό χωρίς μάσκα και στα νησιά δίχως κάσκα, έγινε του Αγίου Πνεύματος, γιορτή οινοπνεύματος.

Σαν τη συνάντηση που έκαναν οι φίλοι και κολλητοί γείτονες στην Άνκαρα γαι πάρτη μας (φωτό), όλοι γύρω τριγύρω και στη μέση ένα φέρετρο, που δεν είναι φέρετρο.

Έτσι την έχουμε στο μυαλό μας την πανδημία. Στο κέντρο δήθεν της προσοχής μας, στην πράξη πέρα έβρεξε.

Τοπικά ή υπερτοπικά, δημοτικά ή νομαρχιακά αν παραγίνει το κακό, lock down.

Στα ίδια (απαγορευτικά) μέρη θα ξαναβρεθούμε. Τα χέρια (δε) θα περάσουμε στους ώμους. Παλιές ταινίες θα ξαναδούμε, τρομαγμένα βλέμματα στους δρόμους.

Τίποτα δε χάθηκε ακόμη όσο ζούμε και πονάμε.

Διότι με έκπληξη συνειδητοποιούμε πως κι αν άλλαξαν οι φίλοι μας λιγάκι αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας, χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι, αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας.

Το ερώτημα είναι ένα, απλό και σαφές, δυστυχώς καθόλου απλοϊκό, ενδεχομένως και μεταφυσικό: χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε;