Στράτευση, ευθύνη και τόνοι μελαμίνη. Αυτό το υλικό το ξύλινο, που μοιάζει με αυτό του πολιτικού λόγου που αγαπήσαμε να μισούμε.

Αυτό που δε λέει τίποτα, αλλά τα λέει όλα. Αυτά που εννοούνται. Αυτά που συνηθίσαμε. Τα κλασικά της μετα-μεταπολίτευσης

Ξεχωριστή η επέτειος η φετινή του Πολυτεχνείου.

Ήταν πριβέ, μόνο για τα κόμματα που αντιστάθηκαν στη χούντα του covid-19 και άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Μόνος του κανείς δεν μπορούσε να συμμετάσχει.

Να μία χρησιμότητα των κομμάτων εν μέσω πανδημίας.

Βγαίνεις παίρνεις τον αέρα σου, χωρίς SMS ή με κάποιο αληθοφανές, τιμάς και την επέτειο, όλα στα κουτάκια τους τακτοποιημένα.

Μέχρι και τα καθιερωμένα επεισόδια και ποιος φταίει για αυτά, που έγιναν και φέτος, έδωσαν μια αίσθηση κανονικότητας, αυτή που τη χάσαμε και τη μοιρολογούμε

Έστω κι αν η πορεία έμεινε μισή.

Έστω κι αν δεν επετράπη σε μια μικρή ομάδα 1500 ατόμων να κάνουν και μια δεύτερη πορεία, διότι με μισή Βασιλίσσης Σοφίας δεν έγραψαν τα χιλιόμετρα που έπρεπε.

Ας είναι. Ο κανονικός, ο καθημερινός, ο απλός πολίτης που λέμε, ο οποίος είναι εντέλει εξαιρετικά σύνθετος, είναι σίγουρος για την ατάκα που θα ξεστόμιζαν οι αρχές ασφαλείας προς το πρόσωπό του, αν έκανε το λάθος να πλησιάσει το Πολυτεχνείο με λουλουδάκι ή χωρίς για να αποτίσει φόρο τιμής:

-Εσύ, γιατί δε φοράς κράνος;