Τη στιγμή που διάφοροι ορέγονται και αναπολούν εμφυλίους, που σαλταρισμένες γεροντομπεμπέκες βλέπουν “Άουσβιτς” στη συγχρονη Ελλάδα, που μπάχαλα και χουλιγκαναραίοι συνασπίζονται ενάντια στην Αστυνομία, την ώρα που βουλευτής προειδοποιεί για μια Νέα Σμύρνη κάθε εβδομάδα λόγω του Νόμου για τα Πανεπιστήμια, την ώρα που τα επικοινωνιακά επιτελεία χαράσσουν δρόμους πολέμου και επιλογής μαχών, υπάρχει και η άλλη Ελλάδα.

Στο Δαμάσι Τυρνάβου, ο δάσκαλος συγκινημένος από την κατεδάφιση του σχολείου του χωριού, έχοντας μεικτά συναισθήματα μιας και θα ανεγερθεί ένα νέο διδακτήριο ασφαλές, χτύπησε το τελευταίο κουδούνι.

Το κτήριο άντεξε, κανείς δεν τραυματίστηκε. Με τάξη το σχολείο εκκενώθηκε, προσωπικά ο ίδιος έλεγξε κάθε αίθουσα και κάθε χώρο του σχολείου αν υπάρχει εγκλωβισμένος, έκλεισε το γενικό, πήρε παρουσίες στο προαύλιο.

Με τα λόγια του κυρίου Λέτσιου η τραγωδία που αποφεύχθηκε «Σηκώθηκαν τα παιδιά με τάξη, με ασφάλεια, με γρήγορο βηματισμό και με τους δασκάλους κατέβηκαν τη σκάλα. Έλεγξα όλες τις τάξεις εάν υπάρχει κανένα εγκλωβισμένο παιδάκι. Όντως ήταν ένα κοριτσάκι το οποίο είχε παγώσει από τον φόβο του, κλαίγοντας και από το σοκ που είχε υποστεί. Το ηρέμησα, το έβγαλα από την τάξη και το παρέδωσα σε μια δασκάλα. Συνέχισα να ψάχνω τις τάξεις και όταν είδα ότι δεν υπήρχε άλλο παιδί εγκλωβισμένο και ήμουν σίγουρος ότι όλοι είχαν κατέβει κάτω και δεν υπήρχε μαθητής τραυματισμένος ή χτυπημένος, έκλεισα τον γενικό διακόπτη και βγήκαμε όλοι στην αυλή. Μετρηθήκαμε ανά τάξη, βρεθήκαμε όλοι παρόντες, μαθητές, δάσκαλοι και εκεί τελείωσε το κακό».

Η άλλη Ελλάδα που ζει, εργάζεται, αναπνέει και μεγαλουργεί στο μη τοξικό περιβάλλον της ελληνικής Περιφέρειας.

Εκεί που τα αυτονόητα είναι αυτονόητα, εκεί που οι πέτρες είναι καλές για μπάζα, το εύφλεκτα υγρά για το τζάκι και οι άνθρωποι έχουν σάρκα και οστά, δεν είναι λογαριασμοί με ακολούθους σε ηλεκτρονικά δίκτυα.