Άγονη η αντιπαράθεση στη Βουλή. Ποιος είναι με τα τρακτέρ, ποιος με το ΔΝΤ, αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης, ατάκες για εντυπωσιασμό, πολιτικοί λόγοι για ιδεοληπτικούς. Στο ίδιο έργο θεατές, με μόνη αλλαγή στο κάστινγκ του δεύτερου αντρικού ρόλου.

Το μόνο ασφαλές συμπέρασμα από τη χθεσινή συζήτηση ήταν ότι το επίπεδο του Κοινοβουλίου είναι ευθέως ανάλογο της πολύπλευρης κρίσης. Κατά τα λοιπά ήταν μία ακόμη ανούσια συζήτηση και το ενδιαφέρον μοιραία εστιάστηκε στο πως θα κινηθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Έδωσε το αντιπολιτευτικό του στίγμα, ονομάτισε τις κοινωνικές του αναφορές, ήταν απλός και κατανοητός. Δεν ενθουσίασε, αλλά κατά γενική ομολογία δείχνει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στο νέο ρόλο. Εκνεύρισε σε κάποια σημεία τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος ήταν μαθημένος σε πιο light αξιωματική αντιπολίτευση.

Η “κακή Δεξιά” και η “αριστερά του λαού”, ήταν η μόνιμη κεντρική ιδέα των επιχειρημάτων του Πρωθυπουργού. Και όσο αυτό το απλοϊκό σχήμα έχει απήχηση, τόσο θα χρησιμοποιείται.  Από την “ακροδεξιά” του Σαμαρά, πήγαμε στη “νεοφιλελεύθερη Δεξιά” του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αμφότερες επώδυνες για τα συμφέροντα του λαού, τα οποία εκπροσωπούνται γνήσια μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η προσπάθεια και των δύο να περιχαρακώσουν και να φανατίσουν τις κοινωνικές ομάδες που “εκπροσωπούν” ήταν εμφανής. Αν δεν υπήρχε ο Λεβέντης να δώσει την πινελιά σοβαρότητας που έλειπε θα ήταν “σούπα” η διαδικασία.

Επί της ουσίας δεν γίναμε σοφότεροι σε τίποτα, δεν δόθηκε καμία απάντηση στα καυτά ζητήματα της επικαιρότητας (ασφαλιστικό, φορολογικό), ούτε ασφαλώς στα διαρθρωτικά, και η Κυβέρνηση έδειξε για ακόμη μία φορά ότι δεν έχει σχέδιο, ότι πράττει ανάλογα με το που “σκάνε οι κανονιές”, ότι θα συρθεί στην αξιολόγηση χωρίς πυξίδα και “έχει ο Θεός”.

Η κοινή γνώμη παρακολουθεί αποστασιοποιημένη, δίχως τις βεβαιότητες που είχε στο παρελθόν, χωρίς να ελπίζει σε χίμαιρες για το μέλλον.