Φοβόμαστε την τρόικα που θα διώχναμε, πριν όμως μετεξελιχθεί σε κουαρτέτο: είπαμε η τωρινή  αξιολόγηση να έχει λίγο από το σασπένς των προηγούμενων: να ψηφίσουμε τα πάντα (και άγνωστα κείμενα) για να πάρουμε τη δόση, να επιζήσουμε μετά από αυτή, να κάνουμε  μετά περικοπές επί περικοπών για να μη θέλουμε κι άλλη. Και τελικά να πέφτουμε στην ανάγκη τους.

Δόση-δόση φάγαμε τα χρόνια μπας και στο τέλος μας βαρεθούν και μας ανταμείψουν κάνοντας το χρέος τους, κουρεύοντας το χρέος μας. Αν υποθέσουμε ότι θα φύγει κάποια μέρα ο διεθνής οικονομικός έλεγχος είναι βέβαιο ότι θα μας λείψουν τα διλήμματα: να μείνουμε στο ευρώ ή να υιοθετήσουμε ξανά τα χρυσά νομίσματα του Φιλίππου του Β΄; Να γυρίσουμε στη θαλπωρή της δραχμής, στα γλυκοτραγουδισμένα δίφραγκα και τάλιρα;

Να μείνουμε στη Σένγκεν ή να κάνουμε ντου στις θυρίδες και στο νομισκατοκοπείο.

Μέχρι τότε όμως ως μέσο συναλλαγής μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ακόμη και ζώα. Στην Ιλιάδα τα χάλκινα όπλα του Διομή­δη αναφέρονται ως εννεάβοια (η αξία τους ήταν ίση με εννέα βόδια) ενώ τα χρυσά του Γλαύκου εκατόμβοια. Ο πλούσιος λεγόταν πολυβούτης (αυτός που διαθέ­τει πολλά βόδια), ενώ στην εποχή μας πλούσιος είναι όποιος βούτηξε πολλά.

Φορτωμένος μπαίνει από Δευτέρα ο Φλεβάρης. Κι όσο δεν έρχονται τα κλιμάκια, τόσο χειρότερα γίνονται τα πράγματα: Η Κυβέρνηση δια του μόνου αρμοδίου Ευκλείδη Τσακαλώττου έστειλε τις προτάσεις της: «χίλιες μια νύχτες σαλαμάγια σαλαμά, αυτή είναι η χώρα του Αλή Μπαμπά».

Που πάντα κάτι ψάχνει, με κάτι τρώγεται, όλο μεταρρυθμίσεις κάνει και όλο η ίδια μένει. Κράτος αρματολών και κλεφτών, αλλά για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο πάντα επικρατούν οι δεύτεροι.

Φυσιολογική χώρα μπορεί να γίνουμε κάποτε, οι πολίτες όμως θέλουν τουλάχιστον τρεις γενιές για να συνέλθουν, από τα απανωτά σοκ των απορρυθμίσεων και τις ορδές των πολιτικών τους σωτήρων.