Μία από τις πλέον κραυγαλέες εκφάνσεις της οικονομικής κρίσης, είναι και η παντελής απουσία της αστικής τάξης. Μια τάξη καθόλα αντιπαραγωγική, με «παστωμένα» εκατομμύρια ευρώ στους φορολογικούς παραδείσους, αλλά και στην θαλπωρή των τραπεζών της Ελβετίας, του Λιχτενστάιν, του Λουξεμβούργου.

Για να έχουμε και μία τάξη μεγέθους, πενήντα χιλιάδες άτομα, έχουν καταθέσεις δισεκατομμυρίων στο εξωτερικό.Από τον έλεγχο θα προκύψουν και αρκετοί που είχαν δηλώσει τα εισοδήματα τους. Δεν πρόκειται μόνο για αδήλωτους πόρους ή κέρδη από παράνομες δραστηριότητες. Και όσοι επενδύουν κάποια λίγα κεφάλαια, προτιμούν ακίνητα στις μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης και όχι την χειμαζόμενη ελληνική αγορά, παρά τις ευκαιρίες που προσφέρει.  Οι χαμηλές τιμές όμως, ιδίως ακινήτων που βάζουν στο σφυρί οι συστημικές Τράπεζες, ίσως αποτελέσουν κίνητρο.

Ανάπτυξη χωρίς ιδιωτικά κεφάλαια είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί. Ούτε και στο παρελθόν υπήρξαν σε κλίμακα άξια μνημόνευσης. Η ανάπτυξη στηρίχθηκε στα μεγάλα έργα υποδομών, αλλά και στα κίνητρα των επενδυτικών νόμων, ήτοι σε κρατικό χρήμα.

 Η ιστορία της μεταπολιτευτικής αστικής τάξης συνοψίζεται στις λεόντειες συμβάσεις με το Δημόσιο, τα έργα και οι προμήθειες του οποίου ήταν αρκετά για να ελαχιστοποιούν το –υποτιθέμενο- επιχειρηματικό ρίσκο.

Σε πολιτικό επίπεδο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει να περάσει τον κάβο της αξιολόγησης, να περιορίσει τις αντιδράσεις και να φτιάξει το νέο του αφήγημα. Το ζήτημα όμως δεν είναι πολιτικό. Είναι βαθιά οικονομικό και κοινωνικό.

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να έλθει από το κράτος, το οποίο οφείλει να τιθασεύσει τα ελλείμματα και να ανοίξει κάποια ευνοϊκή στιγμή την περί του χρέους συζήτηση.

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να έλθει από μία αστική τάξη, που στην πλειοψηφία της έμαθε να επιχειρεί με «σημαδεμένη τράπουλα».

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να έλθει από μία αστική τάξη που δεν επένδυε ούτε κατά τις καλές εποχές στην ελληνική οικονομία και «αποταμίευε» στις τράπεζες του εξωτερικού, όπως και οι τελευταίες λίστες αποδεικνύουν.

Η ανάπτυξη δεν θα έλθει από αυτούς που δραστηριοποιούνται σχεδόν στο σύνολο τους στο εξωτερικό και η όποια, έστω και συναισθηματική, δέσμευση με τη χώρα, αφορά ήδη την προηγούμενη γενιά

Η πραγματική λύση δεν θα έλθει ούτε από αστούς που αντιλαμβάνονται τον κρίσιμο ρόλο της τάξης τους και προβαίνουν σε δωρεές που ανακουφίζουν τον κρατικό κορβανά και δίνουν πρακτικές λύσεις σε κοινωνικά προβλήματα (μηχανήματα σε Νοσοκομεία, πετρέλαιο στα σχολεία κτλ).

Δημιουργείται ήδη η νέα ελληνική αστική τάξη με μοχλό τις εξωστρεφείς επιχειρήσεις της. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, μέσα στην κρίση και λόγω των ανακατατάξεων που αυτή επιφέρει. Νομοτελειακά θα δημιουργηθεί και θα παγιωθεί η νέα «κάστα», με όσους αναδεικνύονται και όσους αντέξουν. Χωρίς πρόνοιες υπέρ τους, οι λεγόμενοι και “ολιγάρχες”, φαίνεται ότι δεν θα έχουν τον ρόλο που είχαν στο παρελθόν.