Η ισχύς ενός κράτους αποτελεί καίριο στοιχείο των Διεθνών Σχέσεων. Στη σημερινή συγκυρία ζούμε μια ανακατανομή ισχύος των κρατών και λοιπών οργανώσεων και οργανισμών οι οποίοι είτε χάνουν την ισχύ τους λόγω πολιτικών, κοινωνικών οικονομικών αναταραχών, είτε- λόγω  κυρίως αυξανόμενης γεωπολιτικής ισχύος- αναδεικνύονται ως «καινούριοι παίκτες», στη διεθνή  σκακιέρα. Η προώθηση των συμφερόντων – και δη των εθνικών – ενός κράτους, γίνεται μέσω της ισχύς του, με την μορφή της πειθούς, των κινήτρων αλλά και του εξαναγκασμού.

Η ένταξη ενός κράτους – και ειδικότερα της χώρας μας – σε Διεθνείς οργανισμούς καθώς και η συμμετοχή της σε συμμαχίες με ισχυρούς παίκτες , αναβαθμίζει το  εθνικό της γόητρο και της δίνει σημαντικούς πόντους ισχύος. Εκτός των παραπάνω, η συμμετοχή μας σε οργανισμούς και συμμαχίες, επιφέρει και ασφάλεια και την σταθερότητα. Τα τελευταία σαράντα χρόνια αποτελούν την καλύτερη απόδειξη για του λόγου το αληθές,

Σε κάθε περίπτωση, η χρησιμοποίηση όλων αυτών των υπερεθνικών οντοτήτων, έγκειται στους ειδήμονες, στους επαΐοντες, ή όπως αλλιώς τους χαρακτηρίζουμε ή αυτοαποκαλούνται. Μη ορθή χρήση τους σε λανθασμένο τόπο ή χρόνο, μπορεί να αποβεί μοιραία σε βάθος χρόνου. Κάποιες αποφάσεις και επιλογές, είναι ιστορικές και αλλάζουν τη μοίρα ενός τόπου για δεκαετίες. Τα λάθη σπάνια  συγχωρούνται στις Διεθνείς Σχέσεις και οι Διεθνείς Οργανισμοί δεν είναι χώροι για ευκαιριακές συμμαχίες.

Πρέπει ως χώρα να επιδείξουμε ιδιαίτερη προσοχή στις αποφάσεις  που λαμβάνουμε, οι οποίες πρέπει να αναλύονται διεξοδικά και πάντα μέσα από το πρίσμα των μελλοντικών εξελίξεων, οι οποίες είναι ήδη εδώ, είναι ορατές όσο και οι επερχόμενοι κίνδυνοι.

«Καλό κουράγιο», όπως είχε πει  με την ιδιαίτερη προφορά του, ο κ. Όλι Ρεν, ο οποίος ίσως κάτι παραπάνω να γνώριζε για την ανακατανομή της ισχύος τόσο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και στην πολύπαθη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου.

Γιώργος Μολύβης