Η μια ενδοκυβερνητική. Μετά από τον κίνδυνο διάσπασης του κυβερνητικού σχήματος κατορθώθηκε να επικρατήσει ηρεμία, να πέσουν οι τόνοι και ο Πρωθυπουργός να πάει στ Σύνοδο Κορυφής, έχοντας παρακάμψει το θέμα. Στη χθεσινή του αναφορά ο Πρωθυπουργός μίλησε για «χρυσή τομή». Μα όταν ο Υπουργός Άμυνας έχει θέσει ως απαραίτητη προϋπόθεση την απομάκρυνση του Μουζάλα, η «χρυσή τομή» είναι να αναφέρεται μόνο ως υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ.

Στη συνέχεια ο κ. Καμμένος, «λείανε τις γωνίες» των αρχικών δηλώσεών του, γεγονός που προκάλεσε πλήθος σχολίων. Από τη στιγμή που «σήκωσε» το θέμα, ως μη όφειλε ενδεχομένως, μπαίνει στη λογική των κερδών ή ζημιών από την κατάληξη του όλου θέματος. Λογικά, έχει επιτευχθεί συμφωνία, για ευνόητους όμως λόγους δεν έγινε γνωστή και το θέμα παραπέμφθηκε στις “καλένδες”, ίσως για να μην τρωθεί περαιτέρω το γόητρο του κυβερνητικού εταίρου.

Δεύτερη και απείρως σοβαρότερη για την κατάσταση στη χώρα, είναι η συμφωνία για το μεταναστευτικό. Μεσοπρόθεσμα ίσως ανακόψει την ορμή των μεταναστευτικών ροών, το ζήτημα είναι τι γίνεται τώρα με τις περίπου πενήντα χιλιάδες που βρίσκονται στην Ελλάδα και τις εκατοντάδες χιλιάδες που βρίσκονται στην απέναντι ακτή του Αιγαίου.

Το μεταναστευτικό-προσφυγικό είναι ένα αληθινό πρόβλημα, ένα πρόβλημα κυριολεκτικά με σάρκα και οστά. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα θέλουν με κάθε τρόπο να πάνε στη Δυτική Ευρώπη, η οποιαδήποτε συμφωνία ποσοστών, συμβιβασμών και εκατέρωθεν υποχωρήσεων δεν πρόκειται να «δουλέψει».

Η αισιοδοξία είναι πάντοτε καλή. Αρκεί να μην έρχεται σε αντιπαράθεση με την πραγματικότητα.