Η Ελλάδα είναι το παράδειγμα  μιας χώρας που απέτυχε οικτρά. Οι κάτοικοι της οποίας έκαναν σκληρές θυσίες σκεπτόμενοι το μέλλον των παιδιών τους, για να αντιληφθούν με φρίκη και δέος,  ότι δεν υπάρχει σωτηρία.

Οι  πολιτικοί οδήγησαν τη χώρα σε μονόδρομο που καταλήγει σε αδιέξοδο. No way out , στην ελληνική. Ο σημερινός πρωθυπουργός ίσως να μην αντιλήφθηκε αυτή την πραγματικότητα, η οποία είναι σκληρή, αλλά και που είχε χτυπήσει πολλές φορές την καμπάνα. Η οποία καμπάνα δεν είναι απαραίτητο να συνάδει με τα θρησκευτικά πιστεύω του καθενός, αλλά να βρίσκεται μέσα μας, πάνω μας, δίπλα μας . Αυτό, σε συνδυασμό με την μη ορθή ανάλυση του προφίλ των γραφειοκρατών των Βρυξελλών, και αυτών του Βερολίνου, οι οποίοι και καθορίζουν τις τύχες όλων,  ήταν και το μεγάλο του λάθος.

Κάποια στιγμή όλα αυτά όμως τελειώνουν. Έρχεται η κλήση. Όχι η αναπάντητη, ούτε της τροχαίας, αλλά η κλήση της υπερψήφισης των μέτρων. Χαρακτηρίζονται , όπως και τα προηγούμενα, μέτρα επαχθή , αντιδημοφιλή ,  υφεσιακά. Ε, και ;

Στο όνομα όμως της σωτηρίας  του βαρελιού δίχως πάτο, ζητούνται , συζητιούνται, διαπραγματεύονται. Τα μέτρα αυτά όμως βάζουν και τους σημερινούς ειδήμονες στο ίδιο κάδρο με όλους τους προηγούμενους.

Στη συνείδηση του κόσμου  καταγράφονται ως συνεχιστές των μέτρων δίχως αύριο, ενδεχομένως για κάποιους καλύτεροι και για άλλους χειρότεροι, αλλά συνεχιστές. Ο χρόνος άρχισε να μετρά αντίστροφα. Μακάρι η θετική κατάληξη της αξιολόγησης να απογειώσει, μεταφορικά αλλά και πραγματικά , την οικονομία. Σε κάθε περίπτωση, αν την φημολογούμενη βελτίωση δεν την αισθανθούν οι πολίτες στην τσέπη τους αλλά και στην καθημερινότητα τους, μάλλον αυτό θα σημαίνει την συγγραφή εγκυκλοπαίδειας μνημονίων, με αρκετούς τόμους.

Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, όσοι υποστηρίζουν ότι κατέχουν την τέχνη  της μαγικής «συνταγής» ή έχουν τις διαστημικές λύσεις στο ελληνικό πρόβλημα, απλά ψεύδονται.

Γιώργος  Μολύβης