Η δύναμη της καλλιτεχνικής συντεχνίας φάνηκε ξεκάθαρα στην περίπτωση του αμφιλεγόμενου Ian Fabr. Όλοι γνώριζαν ποιος ήταν, όλοι τηρούσαν σιγή ιχθύος, προσδοκώντας να συμπεριληφθούν στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ.

Όταν ο Βέλγος ανακοίνωσε το …όραμα του, ποιος είδε καλλιτέχνη και δεν τον φοβήθηκε. Άνθρωποι με υψηλή  αναγνωρισιμότητα, ισχυρούς φίλους και προνομιακές σχέσεις με τα ΜΜΕ, μέσα σε 24 ώρες είχαν καταστήσει τον Φαμπρ, τον πιο μισητό άνθρωπο στην Ελλάδα. Περισσότερο ίσως και από τον Τόμπσεν.

Ο Ίαν Φαμπρ γνωρίζει καλά το παιχνίδι της επικοινωνίας. Για χρόνια προκαλεί σάλο με τις δημιουργίες του. Οπαδός του «ντόρος να γίνεται», κατάλαβε ότι δεν πρόκειται να τον αφήσουν σε χλωρό κλαρί και την έκανε με ελαφρά παλλόμενα πηδηματάκια. Θα του έκαναν τη ζωή δύσκολη και στις παραστάσεις του φεστιβάλ δεν θα πατούσε ούτε κουτσή γουρούνα, για να δει αν οι γάτες θα έμεναν κουτσές.

Άλλωστε  τον έχουν πάρει μια φορά στο κυνήγι, καθώς κακοποιούσε άτυχα αιλουροειδή. Ο Φαμπρ είπε να μην ξαναζήσει την αδρεναλίνη “του βάζω τα πόδια στην πλάτη και ψάχννω να βρω που θα βγάλω το βράδυ”. Θα του έψηναν το ψάρι στα χείλη κι από τις δύο μεριές, μέχρι να ξεκουμπιζόταν.

Από το Μαξίμου και την πανελλήνια προβολή, στη διαπόμπευση και στην παραίτηση, καθώς κανείς δεν τον υπερασπίστηκε, πλην του Υπουργού Πολιτισμού, ο οποίος συνεχίζει να υπερθεματίζει για την επιλογή του.

Το «σινάφι» καθάρισε λοιπόν. Με μια λεπτομέρεια όμως που έχει τη σημασία της. Ο αφελληνισμός άλλων πραγμάτων του δημόσιου βίου τους άφησε αδιάφορους. Ακόμη κι ο αφελληνισμός της χώρας. Ο αφελληνισμός του Φεστιβάλ, όμως έγινε «αιτία πολέμου».

Πολέμιοι του αφελληνισμού. Ασφαλώς. Κατά περίπτωση όμως. Αλά καρτ που λέμε και στα ελληνικά.