Στην πολιτική και την τηλεόραση υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται και πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται. Έντονες διεργασίες λαμβάνουν χώρα με φόντο το νέο πανελλαδικής εμβέλειας τηλεοπτικό τοπίο, πάνω σε ένα περιβάλλον “κινούμενη άμμο”,μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, του κόσμου την κακία, τα αυτιά και τα μάτια των ανταγωνιστών.

Οι συμφωνίες θα ανακοινωθούν όταν θα υπάρχει “λευκός καπνός”, όλες οι φήμες είναι επικοινωνιακά τερτίπια ή σενάρια ευφάνταστων αλλά δίχως έμπνευση -βαρεμένων από τη ζέστη του Σεπτέμβρη-γραφιάδων του διαδικτύου.

Πέραν τούτου, είναι η στιγμή που το “κοινό περί δικαίου αίσθημα”, ο “μέσος τηλεθεατής”,  ταυτίζεται με όσους μένουν στην απέξω και η Τέχνη έρχεται να εκφράσει αυτή τη συμπόρευση.

Πρόκειται για μια “ωδή στον άγνωστο καναλάρχη” μιας και οι χαμένοι κερδίζουν τη συμπάθεια. Τη λατρεία όμως την κερδίζουν οι ιδεατοί, όπως τους φαντάζεται κανείς.

Ο ιδεατός καναλάρχης θα προήγαγε τα γράμματα και τις Τέχνες,δεν θα θεωρούσε τους τηλεθεατές πρόβατα και η διαφήμιση θα τον άφηνε παντελώς αδιάφορο.

Για αυτόν ακριβώς μιλά το παρακάτω πόνημα:

“Τα βοσκοτόπια έβαλα ενέχυρο για σένα, μα εσύ δεν ξεκόλλαγες κι έβλεπες ΑΝΤ1.

Να πάρεις πούδρες και κραγιόν, να πας και στο Παρίσι, μήπως και μου χάριζες ένα τρελό γ…..(αρύφαλο)

Κάλλιο να πήγαινα κι εγώ στης ΓΓΕΕ τη στρούγκα, να ΄παιρνα παλιοάδεια και να΄ταν όλοι μούγκα.

Αντί να πράξω έξυπνα να πάρω ένα κανάλι, κάθομαι βλέπω στον ΟΤΕ, τον άμπαλο Μπαρτζάλι.

Αλί, αλί και τρισαλί τετράκις και πεντάκις, θα βγει αέρα μια βραδιά για άνκορμαν ο Τάκης.

Κι όλοι εμείς οι δυστυχείς που μείναμε στον άσο, NOVA για πρωτάθλημα και Κύπελλο με γράσο.

Το Mega λένε έκλεισε, πήρε τροχιά για φούντο κι εγώ από μαύρη Mercedes τώρα οδηγάω Punto.

Έτσι για το σπάσιμο θα βλέπω μόνο ΕΡΤ, θα μείνω μέρες βρώμικος με ένα παλιό T-shirt.

Θα ‘ναι μόνο για πάρτη μου το πόθεν και το έσχες, θα πίνω και θα λειτουργώ στις high class τις λέσχες.

Έχει ο καιρός γυρίσματα να ξέρετε κοράκια, κάποτε είσασταν καλοί μόνο για τα τασάκια.”

ΥΓ: Διευκρινίζουμε ότι το ποίημα είναι σουρεαλιστικό και οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική.