Είστε σίγουροι για τις σκέψεις της πλειοψηφίας των γυναικών;
Στοιχηματίζετε ότι ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με τη μόδα, τους άντρες, τις φίλες τους, την οικογένεια και την εργασία;
Εκατοντάδες οι σκέψεις, οι οποίες ίσως αφορούν μία και μοναδική ψυχή.
Εκατομμύρια σώματα, αλλά μια ψυχή.

Την γυναικεία ψυχή με τα χιλιάδες πρόσωπα και προσωπεία.

Αυτά που πρέπει να αλλάξει η καθεμιά από μας για να ανταπεξέλθει σε όλους τους ρόλους που έχει επιλέξει ή της προέκυψαν. Ο κάθε ρόλος έχει τις δικές του ευθύνες, βάρη και ιδιαιτερότητες.

Οι ρόλοι που ξεκινούν καθημερινά από τον γνώριμο ήχο του ξυπνητηριού.

Που σηματοδοτεί την αρχή άλλης μια μέρας μοιράζοντας κομμάτια της ψυχής μας εδώ κ εκεί.
Να ετοιμάσουμε τα παιδιά για το σχολείο, να μαγειρέψουμε ,να ντυθούμε και να τα ντύσουμε, να τρέξουμε στην αγορά εργασίας ήδη κουρασμένες για να αποδείξουμε για ακόμη μία ημέρα ότι αξίζουμε που είμαστε η επιλογή του εκάστοτε εργοδότη μας.
Γυρίζοντας σπίτι ν ακούσουμε τα προβλήματα μιας φίλης μας, τη γκρίνια της κούρασης του συντρόφου μας, να σκεφτούμε τα οικονομικά άγχη μας που μεγαλώνουν μαζί μας. Αυτά με πιο γρήγορους ρυθμούς.
Κάπου εδώ  αρχίζουν οι ειδήσεις των 20:00 κι ακόμη κι αν δεν έχουμε προλάβει να κάτσουμε σε καρέκλα, δε θέλουμε να τις ακούσουμε.

Αν συγκεντρώσουμε έγκαιρα άπλυτα κ προβληματισμούς θα έχουμε και λίγη ώρα για μας. Προσωπικό χρόνο. Που είναι σαν τα χρήματα. Όσο λιγοστεύουν, τόσο πιο πολύτιμα γίνονται.
Σε λίγο η μέρα τελειώνει και αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη που τη ζήσαμε.

Είχαμε 86.400 δευτερόλεπτα απ την ώρα που χτύπησε το ξυπνητήρι!
Κι άλλα τόσα θα έχουμε κι αύριο.

Είναι σωστή η κατανομή του χρόνου ή μας παρασύρει η καθημερινότητα σαν ορμητικό ποτάμι;

Σοφία Καράκωστα