Κατηφόρα. Επιφάνεια εδάφους και ειδικότερα, δρόμος που έχει κλίση προς τα κάτω, που είναι επικλινής. Μεταφορικά, ταχύτατη, συνήθως, πορεία προς την καταστροφή, αλματώδης επιδείνωση.

«Υπάρχει, όμως, και μια κατηφόρα μαγική, που δεν είναι γραμμένη στα λεξικά.

Τόπος: Ελλάδα

Πόλη: Θεσσαλονίκη

Η κατηφόρα ξεκινάει από την πόρτα του σπιτιού, κάθε σπιτιού. Βγαίνεις, λοιπόν, από το σπίτι και τα έχεις πάρει όλα μαζί σου: κινητό, κλειδιά, λίγα λεφτά και πολλά προβλήματα. Όλα τα προβλήματα. Χωράνε στη μεγάλη τσάντα που κουβαλάς. Δεν ξέχασες τίποτα.

Κάνεις το πρώτο βήμα και πριν το καταλάβεις έχεις πατήσει στη μαγική κατηφόρα. Τότε αυτή σε πηγαίνει, λες και είσαι πράγμα ελαφρύ, που επιπλέει. Κυλάς μαζί της και δε σε νοιάζει που κυλούν μαζί σου όλα τα προβλήματα, γιατί ένα-ένα τα παρασύρει η κατηφόρα στα χαντάκια της πόλης. Και φτάνεις σαν πράγμα ελαφρύ, που επιπλέει, με ένα μόνο πρόβλημα στην τσάντα σου, εκεί που τελειώνει η κατηφόρα.

Η θάλασσα! Εδώ, σταματάει η κατηφόρα που είναι γραμμένη στα λεξικά. Αλλά, εσύ επιπλέεις, συνεχίζεις τη μαγική κατηφόρα που δεν τελειώνει πουθενά. Βουτάει μέσα στα νερά. Μαζί και εσύ, γιατί είσαι πράγμα ελαφρύ που επιπλέει. Μερικές φορές μπορεί να σου τύχει ένας γλάρος περαστικός, που θα σε πιάσει από τα μαλλιά. Όχι σαν τον πνιγμένο, αλλά σαν πράγμα ελαφρύ που επιπλέει και θα σε πετάξει μέχρι απέναντι.

Τότε το βλέμμα σου θα τρυπηθεί από τη χιονισμένη κορυφή του Ολύμπου. Και όσο ο γλάρος σου σε απομακρύνει από τη φασαρία της πόλης, τόσο αρχίζεις να ακούς τα ζωηρά βήματα των τρελούτσικων θεών μας στο χιόνι. Όλων, εκτός από του Ερμή, που είναι φτεροπόδαρος και πετάει πάνω από το χιόνι, πάνω από τη θάλασσα, πάνω από τους δρόμους, πάνω από τα αυτοκίνητα, πάνω από τα κτίρια. Και συ μαζί, χωρίς κινητό, χωρίς κλειδιά, χωρίς προβλήματα σαν πράγμα ελαφρύ που πετάει.

Γιώτα Λιάκου