Λένε ότι ένας χωρισμός είναι ένα μικρό πένθος. Ότι ο χωρισμός αφήνει πληγές που αργούν να επουλωθούν μέχρι και δύο χρόνια. Υπάρχει άνθρωπος που δεν πληγώθηκε ποτέ; Που δεν κύλησε ένα δάκρυ όσο πενθούσε τον χαμένο έρωτα του;Που δεν μέθυσε και δεν έπεσε στα πατώματα νοσταλγώντας το υποτιθέμενο άλλο του μισό; Που δεν αγχώθηκε στην ιδέα του να μην ξαναδεί το αντικείμενο του πόθου του; Που ανασύροντας εικόνες και συναισθήματα δεν σκίρτησε η καρδιά του μετά από ένα χωρισμό;

Κάθε χωρισμός πονάει. Ακόμα κι εκείνος που ορίζει το τέλος τις περισσότερες φορές πονάει μέχρι τη στιγμή που θα το πει. Όλες οι στιγμές περνούν ασταμάτητα σαν ταινία από το μυαλό μας. Πώς μπόρεσε να μας αφήσει ο άνθρωπος που βλέπαμε σαν Θεό; Ο άνθρωπος που μαζί του κλάψαμε, γελάσαμε, γιορτάσαμε; Πόσα λαϊκά τραγούδια που μέχρι πρότινος κοροϊδεύαμε θα ενστερνιστούμε τώρα; Και με πόσα θα πιούμε και θα «κόψουμε φλέβα»;

Κι αν κάνουμε τα πάντα για να γυρίσει χωρίς αποτέλεσμα; Ο χωρισμός είναι μία από τις μεγαλύτερες απώλειες στη ζωή του ατόμου. Εσωτερική κατάρρευση και σπαραγμός. Αν ο έρωτας από μόνος του είναι παράλογος και ακραίος, τότε περισσότερο ακραίος μπορεί να γίνει ένας χωρισμός.

Λέτε μήπως να πονάει ότι ποτέ δεν δείξαμε τελικά πόσο αγαπήσαμε; Ίσως να πονάει για τα όνειρα που κάναμε, τουςκοινούς στόχους που ούτε καν πλησιάσαμε.

Ίσως γιατί θα μας λείψει το χαμόγελο που ερωτευτήκαμε και ο μοναδικός εκείνος ήχος του γέλιου που δεν θα ακούσουμε ποτέ ξανά. Αναστεναγμοί που θα μας λείψουν στο κορμί, χιλιάδες σ’ αγαπώ που οι τοίχοι κι οι καρδιές απορρόφησαν σαν σφουγγάρια.

Δεν πρέπει να υποτιμούμε την δύναμη του χωρισμού. Πρέπει να τον αφήσουμε να δράσει μέσα μας με όποιες συνέπειες έχει αυτό. Ένας χωρισμός θέλει διαχείριση πένθους και απώλειας. Θέλει ανθρώπους να μας στηρίξουν και να μας συμπαρασταθούν.

Και μην ξεχνάτε ότι οι μεγαλύτεροι έρωτες καταλήγουν στο πουθενά. Ίσως για να παραμείνουν ανυπέρβλητοι και να μην αλλοιωθούν από το χρόνο.

Σοφία Καρακώστα