Τι κι αν τα κύματα έσβησαν τα ίχνη των βημάτων μας στην άμμο;
Τι κι αν ο άνεμος γκρέμισε τα χωρίς θεμέλια κάστρα μας;
Εμείς, μια φορά, παλέψαμε.
Κι αν δε νικήσαμε, κι αν δε μας δόθηκε να δούμε νίκη παρά μόνο αγώνα, δεν είναι από λάθος μας.
Τέτοια είναι του κόσμου αυτού η τάξη.

Θα συνεχίσουμε λοιπόν, τη μάταιη πορεία μας, όσο να μας σταματήσουν.
Οι θεοί μας καταδίκασαν σε Γη Επαγγελίας να μη φτάσουμε ποτέ.
Δικαίωμά τους. Μας αρκεί που το ξέρουμε.
Μας αρκεί που, επί τέλους, νιώσαμε το παιγνίδι τους.

Τώρα όλα φαίνονται πιο καθαρά.
Η πάχνη της ελπίδας τίποτα πια δε θαμπώνει.
Βλέπουμε πως είχαμε νικηθεί πριν γεννηθούμε.
Έτσι, κάθε σχόλιο, κάθε διαμαρτυρία, περιττή.

Μόνο μια παρατήρηση αρμόζει:
ας μείνουμε, τουλάχιστον, ηττημένοι άρχοντες·
ας μείνουμε ηττημένοι άρχοντες και όχι νικημένοι σκλάβοι.
Είναι κι αυτό μια περηφάνεια.