Όταν θέλει το κράτος και εκθέσεις συντάσσονται και αποφάσεις βάσει αυτών βγαίνουν σε χρόνο ρεκόρ, μέσα σε τριήμερο και με κακοκαιρία.

Γιατί υπήρξε –και ορθώς- πίεση προς την κατεύθυνση να δοθεί το παιδί μια ώρα αρχύτερα στους οικείους του, στη μητρική γιαγιά δηλαδή, η οποία είχε αναλάβει και σε προγενέστερο χρόνο τη φροντίδα του εγγονού της, την εποχή που ήταν και πάλι κρατούμενη η κόρη της.

H κοινωνία απαιτώντας το παιδί να παραδοθεί στους οικείους του, με την ταχύτατη ολοκλήρωση των σχετικών διαδικασιών πρώτον δείχνει ανεξικακία και διάθεση μη εκδικητικότητας και δεύτερον αφαιρεί το όποιο επιχείρημα προς τους συμπαθούντες την ένοπλη δράση της πραγματικής επαναστατικής Αριστεράς.

Διότι ας  μην ξεχνάμε ότι ούτε ο Λένιν πήρε την εξουσία πουλώντας ελπίδα στους μουζίκους, ούτε ο Μάο στη μεγάλη πορεία του μάζευε ψήφους κάνοντας ρουσφέτια, ούτε το «ίνδαλμα» Φιντέλ Κάστρο ανέβηκε στην εξουσία μέσω γενικών κουβανικών εκλογών.

Η αυθεντική Αριστερά, είναι ένοπλη, είναι επαναστατική, επιδιώκει με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο την κατάλυση του αστικού κράτους και των φιλελεύθερων δημοκρατικών θεσμών. Άσχετα αν για λόγους τακτικής επικαλείται αυτούς ακριβώς τους θεσμούς: ο στόχος είναι διακηρυγμένος και αναλλοίωτος, εδώ και δεκαετίες!

Η πρώτη φορά Αριστερά στην εξουσία είναι σοσιαλδημοκρατία, έχει αποδεχτεί τον κοινοβουλευτισμό και κρατά ενδεχομένως στο «πολιτικό της υποσυνείδητο» -και μόνο εκεί- τις καταβολές και τα οράματά της για εξέγερση.

Για να είμαστε ορθοί εννοιολογικά και συνεπείς ιστορικά οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η πραγματική Αριστερά είναι της Ρούπα και του Μαζιώτη, όχι του ΣΥΡΙΖΑ.