Όλα αυτά τα ραντεβού στο γραφείο του ιδιοκτήτη του ΔΟΛ για το μέλλον του Οργανισμού και όλος ο παραπολιτικός κουρνιαχτός που σηκώθηκε θα ήταν για τρολάρισμα, αν δεν υπήρχε η τραγική διάσταση των εκατοντάδων θέσεων εργασίας που διακυβεύονται και της τύχης των οικογενειών των απλών εργαζομένων.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως αν κλείσει και ο ΔΟΛ, οι απλοί δημοσιογράφοι θα γνωρίσουν ακόμη χειρότερες εργασιακές συνθήκες και αμοιβές.

Σχετικά με το μέλλον των «πιο ιστορικών τίτλων στα ελληνικά ΜΜΕ», η κοινή γνώμη είναι διχασμένη: υπάρχουν αυτοί που θέλουν να εξακολουθήσει η κυκλοφορία τους, θεωρώντας τον ΔΟΛ δομικό στοιχείο των ΜΜΕ στη χώρα, αλλά και αυτοί που θέλουν να κλείσει θεωρώντας το Συγκρότημα συνυπεύθυνο για την κατάντια της χώρας. Ασφαλώς ισχύουν και τα δύο!

Να έρθουμε στην ουσία του πράγματος:όποιος θέλει να “εξαγοράσει” τον ΔΟΛ πρέπει να πείσει τις Τράπεζες και όχι τον  Ψυχάρη. Πρέπει να πάει με το επιχειρησιακό του σχέδιο, με απολύτως κοστολογημένο πλάνο για τους πρώτους μήνες και να δείξει «φως» περί τα 20 εκατομμύρια ευρώ.

Μόνο με μια τέτοια άντληση ιδιωτικών κεφαλαίων οι τράπεζες ενδέχεται να δεχτούν  “κούρεμα” δανείων ( κάτω του 50% ) και κεφαλαιοποίηση ποσοστού από τον υπόλοιπο  δανεισμό.

Όλα τα υπόλοιπα είναι προθέσεις παραγόντων και κομμάτων.

Η δε «νέα γραμμή» του Συγκροτήματος για την οποία πολλή κουβέντα γίνεται, ενδέχεται να επηρεαστεί από την παλιά και να έχει πολλές αλλαγές και οβιδιακές μεταμορφώσεις…

Οπότε αν δε μπει σοβαρός οικονομικός παράγοντας με επιφάνεια που θα ρίξει ζεστό χρήμα στον ΔΟΛ θα μας μείνουν τα σενάρια.  Τα παλιά για συγχώνευση με τις εταιρείες συμφερόντων Μπόμπολα, αλλά και τα φρέσκα που περιλαμβάνουν τους “υπερθεματιστές”.

Και σίγουροι χαμένοι θα είναι οι εργαζόμενοι. Το θέμα είναι πόσο.