Είχα ένα τέτοιο Playmobil  με άσπρο καπέλο εργασίας, σκληρό και ευκολοφόρετο, για αδέξια παιδικά χέρια, αλλά δεν είχε γραβάτα.

Από όσο θυμάμαι ούτε Υπουργικό θώκο, αν και εκείνα τα χρόνια τα παιχνίδια δεν μιλούσαν.

Ούτε δρόμους έφτιαχναν. Όλα εμείς τα κάναμε. Στις λάσπες, στην αλάνα, στο σπίτι,

Κάποια στιγμή κάστρα, πιρόγες, ασθενοφόρα, ινδιάνοι, καουμπόυς,  ιππότες, πειρατές, γίνονταν ένα.

Περίπου όπως σήμερα, στο πολύ λιγότερο αθώο.