Οι νέοι που έφυγαν στο εξωτερικό είναι «προδότες». Διότι αν έμεναν μέσα στη χώρα άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι, θα ήταν η αιχμή του δόρατος της «επανάστασης». Σε κάθε απεργία εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές θα πίεζαν την Κυβέρνηση και τους σύγχρονους Σκόμπι, θα τους οδηγούσαν με βεβαιότητα προς τον όλεθρο.

Κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση η Ε.Ε. των μονοπωλίων, η Ένωση που μας κούρασε τόσα χρόνια και έχει ως συστατική και απαράβατη αρχή την ελεύθερη διακίνηση αγαθών, αλλά και ανθρώπων.

Βάρβαρο μέτρο: δεν έχει να πάει κανείς πουθενά, αν δεν λογοδοτήσει στη μάνα του, στον ινστρούχτορα της γειτονιάς και στο κόμμα που θα τον διορίσει όταν βγει προκήρυξη για οκτάμηνη σύμβαση με τα προσόντα του, έστω κι αν αυτά συμπυκνώνονται στην ειδικότητα του υπολυκειακής μόρφωσης γιδοβοσκού άνευ φλογέρας.

Γιατί φεύγουν ενώ εδώ θα δημιουργηθούν ξανά όλες οι συνθήκες για να βρίσκονται αγκιστρωμένοι στα κόμματα εξουσίας;

Και στο φινάλε αν φύγουν όλοι, ποιους θα κυβερνά η εκάστοτε Κυβέρνηση;

Και γιατί όλοι πάνε σε δυτικές χώρες, οπότε επιστρέφοντας θα φέρουν όλες τις κακές συνήθειες της Εσπερίας, η οποία ομνύει στις ατομικές ελευθερίες;

Έχει δίκιο ο Καζάκος λοιπόν, ειδικά από τη στιγμή που το μάζεψε, δείχνοντας γρήγορα αντανακλαστικά στον καταιγισμό του ιντερνετικού «κοντσέρτου για πολυβόλα» που εδέχθη όταν είπε “ό,τι θέλει ο νέος πρέπει να το παλέψει και να αγωνιστεί να τα κερδίσει στον τόπο του, αλλιώς είναι ξένος”.

Στη χώρα του Ξένιου Δία, οι “ξένοι” δεν είναι πια ιεροί. Αλλά δεν εννοούσε τους νέους που φεύγουν, αλλά αυτούς που τους ανάγκασαν. Οπότε δεν καταλάβαμε καλά. Δεν έχουμε την πνευματική θωράκιση και την ηθική μεγαλοπρέπεια για να κατανοήσουμε το βαθύτερο νόημα των δηλώσεων που εννοούσαν κάτι άλλο.

Δεν θα πέσουμε στην παγίδα να κρίνουμε τον Κ. Καζάκο συνολικά. Απλά θα θυμίσουμε ότι «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».

Και ότι οι φωσκολικοί ήρωες αγαπήθηκαν παράφορα από το ελληνικό κοινό, κυρίως γιατί είχαν πάθη και έκαναν λάθη. Δεν ηθικολογούσαν, ούτε κουνούσαν το δάκτυλο σε κανέναν.