Καμίνι(η) η χώρα, λευτεριά στον ασκό του Αιόλου.

43-44 μπορεί να είναι η ηλικία του γοητευτικού Μ.Ο., μπορεί να είναι το νούμερο του παπουτσιού του ανάλογα τη φόρμα και το είδος του υποδήματος , σε θερμοκρασία είναι κάπως τραβηγμένη.

Ας πούμε λοιπόν στο βοριαδάκι “γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα” μπας και γίνει τίποτα.

Να βρούμε και κανένα Ινδιάνο μάγο να χορέψει το χορό της βροχής, επίσης δεν θα ήταν άσχημη ιδέα.

Να ασπαστούμε όλοι τον Κλιματισμό μέσα στο ΠΣΚ είναι η προτροπή, που αναμένεται ατμόσφαιρα φούρνου με προθέρμανση στους 180 βαθμούς με αέρα.

Των σκουπιδιών τα φουσάτα περάσαν σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά.

Τελεία και παύλα, Αθήνα είσαι λάβρα.

Στις παραλίες θα υπάρχει τόσο άνεση, όσο σε τρόλεϊ που έχει να περάσει μισή ώρα σε ώρα αιχμής.

Όσοι μείνουν στο σπίτι θα αναζητούν ανάσες δροσιάς στο ψυγείο και κυρίως στο περιεχόμενό του.

Οι αρειμάνιοι καπνιστές θα βγαίνουν στα μπαλκόνια για να μη χάσουν τις βιταμίνες τους. Θα βράζει ο τόπος και δεν θα κυκλοφορεί την Κυριακή τίποτα σαν να υπάρχει απαγόρευση συνάθροισης άνω των δύο ατόμων.

Θα περιμένουν όλοι να κρυφτεί ο ήλιος για να βγουν σαν τα τσουρουφλισμένα σαλιγκάρια από τις φωλιές τους, ενώ τα σκουπίδια θα αναδύουν μια οσμή ανοιξιάτικου πρωινού λίγο πιο κάτω από το downtown.

Ας θυμηθούμε για την περίσταση και τα λόγια του ποιητή Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου:

“Μόλις διακρίνει πάνω στα φύλλα της λεύκας

ένα ελάχιστο αεράκι να φυσά

(επτά η ώρα το απόγευμα που κρύβεται ο ήλιος

κι εκείνος είναι μόνος μες στο σπίτι),

γδύνεται, ανοίγει πόρτες και παράθυρα

και περιφέρεται από δωμάτιο σε δωμάτιο.

Στέκεται μια στιγμή μπρος στον ανεμιστήρα,

γυαλίζει η πλάτη του απ’ τον ιδρώτα,

βγαίνει στο μπαλκόνι όπως είναι,

κλείνει τα μάτια κι αναπνέει το αεράκι,

ακουμπάει το γυμνό σώμα του

πάνω στο δροσερό κάγκελο,

μόλις ζεσταθεί μετακινείται λίγο πιο δω,

ανάβει ένα τσιγάρο –

.νομίζει πως είναι μόνος του στη γειτονιά.”