Ο κάθε ηγέτης που σέβεται τον εαυτό του, κάνει ένα πέρασμα από τον Λευκό Οίκο, αν και το Άσπρα Σπίτια ακούγεται πιο προοδευτικό. Και λευκός και οίκος μυρίζει αντίδραση από μακριά, εποικοδόμημα στην καπιταλιστική οντότητα, σήμα κατατεθέν της επικυριαρχίας.

Σίγουρα και το Μαξίμου θέλει ένα φρεσκάρισμα: σε ιδέες, στόχους και τακτικές.

Δεν τον είπε ποτέ κακό  τον Τραμπ ο Αλέξης, αλλά Κάκο, ήτοι διαιτητή υψηλού κύρους.

Στο ερώτημα ποιος από τους δύο πολεμά καλύτερα τον καπιταλισμό εκ των έσω, ας μη βιαστούμε να δώσουμε απάντηση.

Είναι κοντόφθαλμη η κριτική που δέχεται ο Έλλην Πρωθυπουργός: προεκλογικά έδωσε πόντους (που δεν μέτρησαν) στη Χίλαρυ, μετεκλογικά πρέπει να συνεργαστεί με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.

Ο κ. Τσίπρας έχει -όπως όλα δείχνουν- κάνει εδώ και καιρό κάνει μια στροφή στον ρεαλισμό.

Τα  αριστερά τσιτάτα  που δεν λείπουν από τον λόγο του, δεν εμφανίστηκαν στην Ουάσινγκτον,  δείχνοντας πως  είναι περισσότερο υπενθύμιση, χρησιμοποίηση της “μανιέρας” που κάθε επαγγελματίας πολιτικός έχει και όχι στρατηγικές επιλογές.

Από τα Άσπρα Σπίτια στον Λευκό Οίκο μεσολαβούν χιλιάδες χιλιόμετρα. Είναι η στιγμή που οφείλει κανείς, λόγω θέσης, να διανύσει και τα αντίστοιχα πολιτικά.

Αυτό που οι επικριτές λένε κωλοτούμπα, οι φίλα προσκείμενοι το ονομάζουν ευελιξία και προσαρμογή στα κάθε φορά δεδομένα.

Εμείς θα πούμε το τετριμμένο, αλλά τόσο σπάνιο στην πράξη: όταν ο Έλληνας Πρωθυπουργός είναι στο εξωτερικό, στεκόμαστε όλοι πλάι του, μας αντιπροσωπεύει όλους.

Θα έχουμε πολλές ευκαιρίες να “φαγωθούμε” μεταξύ μας με την επιστροφή.

Ήδη τα F-16 είναι το κυρίαρχο θέμα, αλλά η δαπάνη για την αναβάθμιση θα γίνει σε βάθος χρόνου.

Αν βγαίνει κάτι παραπάνω από την κλασική σχέση πελάτη-προμηθευτή μέσα από τις επαφές, θα φανεί στο άμεσο μέλλον.

Είθισται άλλωστε, παρόμοιες συναντήσεις να έχουν και μη ανακοινώσιμη ατζέντα. Θέματα που δεν θα τα δείτε “κρεμασμένα” στον Τύπο

Η πραγματοποίηση και μόνο της συνάντησης είναι μια επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας.

Υπομονή και εγκαρτέρηση.