Κόβεται το ρεύμα και εσύ είσαι μέσα στον ανελκυστήρα. Δηλαδή τυχερός από κούνια. Τζακ-ποτ στον Πρώτο Όροφο.

Διατήρησε την ψυχραιμία σου. Αν όχι, έχεις πάθει κρίση πανικού, κλειστοφοβία, “ντουβρουτσά”, οπότε δεν χρειάζεσαι κάτι άλλο. Καμία οδηγία  δεν σε πιάνει. Ακολούθησε τη νεύρωσή σου.

Αν ψιλοδιατηρείς τις αισθήσεις σου περίμενε 4-5 λεπτά μέχρι να κατέβει στον πλησιέστερο όροφο. Περίμενε άλλα τόσα. Αν έχεις εγκλωβιστεί παρέα με ξανθιά δίμετρη περίμενε 4-5 εικοσάλεπτα ακόμη. Αν είναι μελαχρινή με κόκκινη εσάρπα, κάνε ένα σκόντο στις πεποιθήσεις και τα πολιτικά σου πιστεύω, ένεκα της συγκυρίας…

Αλλά ποιός έχασε την τύχη για να την βρεις εσύ;

Οπότε πιέστε το κουμπί για να ηχήσουν οι σάλπιγγες της Ακοπάλυψης.

Sιγά που θα δουλεύει. Αλλά το ασανσέρ έχει τηλέφωνο. Ανοίγεις το κουτί και βλέπεις χαρούμενα πολύχρωμα καλωδιάκια να σε χαιρετούν. Ναι, αλλά έχεις κινητό. Που ασφαλώς δεν έχει σήμα μέσα στο φρεάτιο. Και άλλους να έχεις παρέα, ούτε αυτωνών θα έχει. Να είσαι σίγουρος.

Οποτε φώναξε. Δεν σε ακούν. Ούρλιαξε. Ξαναούρλιαξε. Τίποτα. Η λύση είναι μόνο μία: φώναξε σπαρακτικά, μπας και σε λυπηθεί η ίδια σου η τύχη.

Αν γυρίσει το φύλλο, μπορεί και να βγεις. Αλλιώς τον κόκκινο Μάη…

ΥΓ: Δίχως αμφιβολία, έχουν εξελιχθεί πολύ οι οδηγίες χρήσης. Παλιά άναβε ο ΚΑΤ/ΝΟΣ και όλα κομπλέ. Απαγορευόταν κάτω των 14 ετών έγραφε , όλοι το καταλάβαιναν ατόμων. Έμπαιναν μέχρι 12 σε ένα τετραγωνικό μέτρο ασανσέρ.

Άλλοι καιροί, άλλα ήθη, άλλες συνήθειες. Τώρα όλοι μπαίνουν στους  ανελκυστήρες και κοιτούν αν έχουν WiFi, λες και θα κάτσουν κανά τρίωρο.

Άσε που χρειάζεται να έχεις περάσει και σήματα ή να είσαι καλός στην παντομίμα…