Ο Ερντογκάν (ακολουθώντας την επιτυχή διαπραγματευτική τακτική μέσω ισχύος του πρώτου διδάξαντος Ισραήλ) είναι καθόλα έτοιμος να δώσει μια πισώπλατη μαχαιριά στον Πούτιν αδειάζοντας τον πλήρως και να προσεγγίσει … και πάλι ΗΠΑ & ΕΕ.

Ταυτόχρονα θα προσεταιριστεί εκ νέου και το Ισραήλ υποκαθιστώντας την ιρανο-τουρκική λυκοφιλία με αμερικανικές εγγυήσεις σε βάρος των Κούρδων της Συρίας και με στρατιωτική τουρκική παρουσία στην συριακή επικράτεια στα δυτικά σύνορα με Τουρκία (περιοχή Αζάζ) και επικείμενη εισβολή στις κουρδοσυριακές περιοχές.

Η Ρωσία (αφελώς ή μη) αναμένει την ολοκλήρωση του Turkish Stream (μόνο 2 φυσικά σωλήνες από τους σχεδιαζόμενους 4 – οι λοιποί 2 για την ΕΕ μέσω του “στις ελληνικές καλένδες” Greek Stream) πριν ίσως αντιδράσει περισσότερο δυναμικά και οδηγώντας (εξαναγκάζοντας) τον ‘Ασσαντ σε βελτίωση των σχέσεων με τους κουρδους της χώρας.

Αυτή η λεπτή ρωσική ισορροπία μεταξύ Τουρκίας και Κούρδων, προωθεί βραχυπρόθεσμα τις θέσεις της Άγκυρας ως “επιτηδείου”  περιφερειακού παίκτη που με στρατηγική καθαρότητα επιδιώξεων διαπλέει τους στενωπούς και τις τρικυμίες του συριακού εμφύλίου, του πολέμου κατά του ισλαμικού κράτους.

Εκμεταλλεύεται με άλλα λόγια προς το συμφέρον της τα αντιθέμενα συμφέροντα ΗΠΑ -(ΕΕ), Ρωσίας, Ισραήλ, Σαουδικής Αραβίας, Ιράν.

Και εμείς βλέπουμε το χρόνο να τρέχει αδυσώπητα στην Ανατολική Μεσόγειο (διάβαζε Κυπριακό και τουρκικό προτεκτοράτο κατεχομένων, δίπλα στις τουρκικές στρατιωτικές ζώνες ασφαλείας εντός του Ιράκ και της Συρίας) και ασχολούμαστε, εσωτερικώς, με τα … Σκόπια, που δεν είναι ώριμα για μη-αλυτρωτική λύση.