Ένα καζάνι που βράζει η Αθήνα. Χτες οι ταξιτζήδες έκαναν μπούλινγκ στους Ουμπεράδες.

Σήμερα μέλη του ΠΑΜΕ, της ΛΑΕ και του «Δεν πληρώνω» προσπαθούν να σταματήσουν τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς: «εμπρός λαέ ξεσηκωμός, κάτω τα χέρια από του λαού το βιος».

Θα το έλεγες και μικροαστικό το σύνθημα, αλλά το θέμα δεν προσφέρεται για πλάκα. Το να χάνει κανείς το σπίτι του δεν είναι καθόλου αστείο.

Οι τεχνοκράτες έχουν τη λύση: να φτιάξουμε μια κακή Τράπεζα, να πάρει αυτά τα δάνεια να λυθεί το ζήτημα.

Στην Ιρλανδία όντως εν πολλοίς λύθηκε, αλλά γιατί τη φαεινή ιδέα δεν την έχουν κάνει πράξη Ιταλοί και Κύπριοι που έχουν επίσης τεράστιο θέμα με τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια;

Μήπως δεν είναι τόσο απλό το θεματάκι;

Δεν έχει γίνει γνωστό αν τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς τους εγκρίνει ο Θύμιος.

Μάθαμε τώρα όλοι τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες. Πράγματα του σατανά δηλαδή. Χωρίς τον οποίο η ζωή θα ήταν μονότονη. Κάποιον πρέπει να δείχνουμε ως φταίχτη.

Κατά τα λοιπά 14 χρόνια πριν είχαμε το αλησμόνητο «πάρτι, πάρτι στις 7 του Μάρτη». Ο λαός τότε αγόραζε βιος. Σπίτια, αμάξια, εξοχικά, κότερα, ελικόπτερα, αεροπλάνα και διακοπές για τα μάτια της τα πλάνα. Εννοείται με δανεικά. Όλοι ένιωθαν ζάμπλουτοι με τόσες ανέσεις και επενδυτικές ευκαιρίες.

Αναπόφευκτες οι συγκρίσεις με τη σημερινή Ελλάδα. Τώρα βιώνουμε τα απόνερα των συνεπειών των πράξεων. Οι συνέπειες ήταν τα Μνημόνια. Τώρα βρισκόμαστε περίπου στο τέλος μιας πορείας σπαρμένης με δάκρυα, αίμα αλλά χωρίς ιδρώτα, γιατί εντωμεταξύ αναθρέψαμε δυο γενιές Νεοελλήνων που θεωρούσαν πως η εργασία είναι περίπου του Σατανά. Και την εξόρκιζαν.

Τώρα  συζητάμε αν θα έχουμε τον πρώτο λόγο για τα του οίκου μας από το 2019, για το πόσο χαλαρή θα είναι η εποπτεία, για το αν θα ανακτήσουμε μέρος της εθνικής ανεξαρτησίας που χάσαμε το 2010.

Στο μεταξύ μια δημοσκόπηση που θα ρωτούσε τον κόσμο πως θα ένιωθε στην τοποθεσία Ελλάδα 2004 θα γινόταν viral.