Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα
το Σκοπιανό της μοναξιάς μου δε χτυπάς
και μεγαλώνει ο Μεγαλέξανδρος για μας.

Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα
μες στου μυαλού μου το εγγλέζικο κενό
Κοτζιά με όνειρο που φεύγει μακρινό…

Και δε χτυπάει το τηλέφωνο, με πνίγει το παράπονο
που δεν κατάλαβες ποτέ σου τι περνώ
κι αν έχει γίνει η γραβάτα μου βουνό
Δώδεκα, η ελπίδα μου κρεμάστηκε
σ’ ένα τηλέφωνο που έμεινε νεκρό
και την καρδιά μου που φωνάζει Σκοπιανό

Δώδεκα
Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα
δεν το αντέχω το Νίμιτς αυτό
και πως τελειώσαν όλα θέλω να σου πω…

Και δε χτυπάει το τηλέφωνο, με πνίγει το παράπονο

αεροδρόμιο σου είπα να περνώ
κι εσύ ένα άγαλμα ξεκρέμασες φτηνό
Δώδεκα, η ελπίδα μου κρεμάστηκε
σ’ ένα τηλέφωνο που έμεινε νεκρό
και την καρδιά μου που φωνάζει Σκοπιανό

Δώδεκα