Κάθε καταστροφή έχει και την επόμενη μέρα. Και παρά τη λυσσαλέα προσπάθεια αποποίησης ευθυνών αυτές όχι μόνο υπάρχουν, αλλά όσο περνά το σοκ στην κοινή γνώμη καθίστανται όλο και περισσότερο εμφανείς.

Καμία καταστροφή δεν πρέπει να αποτελεί πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης: “αυτά τα λες εσύ κι ο Πορτοσάλτε” είπε μαγκιόρικα ο Υπουργός που ξέρει καλά πως πρέπει να κερδηθούν οι εντυπώσεις. Έστω στις πλάτες των ρημαγμένων από τη φωτιά πολιτών.

Κανένα πρωτόκολλο και κανένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης δεν λειτούργησε. Και υπήρχαν 4 ώρες. Ούτε καν καμπάνες.

Όταν η φωτιά ζύγωσε τότε ήταν αργά για δεκάδες συμπολίτες μας.

Υπάρχουν υπεύθυνοι, έστω κι αν αποποιούνται τις ευθύνες και τις ρίχνουν μπαλάκι ο ένας στον άλλο. Είναι όλοι υπεύθυνοι ως συναρμόδιοι.

Έψεξε κανείς το δήμαρχο Ραφήνας που μπήκε στα διοικητικά όρια άλλου δήμου;

Θα κατηγορούσε κανείς τον οποιονδήποτε αν δινόταν μια εντολή εκκένωσης, έστω κι αν αποδεικνυόταν περιττή;

Θα πούμε πάλι για τη ρυμοτομία;

Μέχρι και μια γελοιότητα για τη “δικτατορία του πεύκου” ακούστηκε.

Εντάξει, θα βάλουμε γαρύφαλλα στην αναδάσωση, να τα πουλάμε στα μπουζουκομάγαζα.

Δεν υπήρξε πρωτοβουλία, δεν υπήρξε σχέδιο έκτακτης ανάγκης, είναι μια τραγωδία και για το πολιτικοδιοικητικό σύστημα, το οποίο για ακόμη μία φορά απέτυχε παταγωδώς και προσπαθεί με τερτίπια να πει στους πολίτες “όλοι φταίμε” κατά το αλησμόνητο “μαζί τα φάγαμε”.

Οι πολίτες δεν φταίνε, έστω κι αν επιδίωξαν διαχρονικά την εκπλήρωση των ατομικών τους συμφερόντων.

Γιατί βρήκαν διαχρονικά απέναντί τους λειτουργούς, που έβαζαν τους κανόνες του παιχνιδιού και εξέδιδαν και τιμοκαταλόγους.

Είναι μια ήττα του πολιτικοδιοικητικού συστήματος και των “μπουλντόγκ” του.

Όταν κάποιος είναι “in charge”, όταν κατέχει μια υψηλή θέση, πρέπει να έχει και τα …άντερα, να παίρνει την κατάσταση στα χέρια του.

Αυτό έλειψε.  Δεν θα διορθώσεις τη ρυμοτομία, δεν θα αλλάξεις τον καιρό, δεν θα κόψεις τα χόρτα εκείνη τη στιγμή. Μπορείς όμως να απομακρύνεις τον κόσμο.

Και να μετράς υλικές ζημιές την επόμενη και όχι φέρετρα…