Υποθέσεις για την προοπτική των διαπραγματεύσεων στο Κυπριακό σ’ αυτήν την συγκυρία μπορούν να γίνουν πολλές, ιδιαίτερα αν αποτελέσουν μέρος του ενός ευρύτερου γεωπολιτικού πακέτου των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων.

Γιατί είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η αμετροέπεια του Ταγίπ έχει ξεπεράσει ένα έλασσον ζήτημα, όπως του Πάστορα, σε μείζον θέμα διαπραγμάτευσης ανάδειξης της θέσης της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης.

Η απελευθέρωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών είναι ίσως μια πρώτη κίνηση καλής θέλησης από την τουρκική πλευρά προς τις ΗΠΑ, ενώ μια υποχώρηση στο θέμα του πάστορα θα την άφηνε εκτεθειμένη στα μάτια της τουρκικής κοινής γνώμης.

Στην ουσία η Τουρκία φέρεται να επιχειρεί έναν ελιγμό, αφήνοντας τους Έλληνες στρατιωτικούς, οι οποίοι αφενός πλήρωσαν δυανάλογο κόστος σε σχέση με το παράπτωμά τους (βρέθηκαν σε ξένο έδαοφος) αφετέρου το όποιο κέρδος για την τουρκική πλευρά στο πεδίο των διαπραγματεύσεων είχε προ πολλού πιστωθεί.

Η περαιτέρω κράτησή τους δεν θα είχε κανένα όφελος για την Τουρκία.

Αλλά, όπως κάθε έγκυρος διεθνολόγος γνωρίζει,  η ύπαρξη μιας περιφερειακής δύναμης βασίζεται σε δύο θεμελιώδεις προϋποθέσεις: την ανοχή ή στήριξη της Μεγάλης Δύναμης που δρα στην περιοχή και στην ικανότητα διαπραγμάτευσης της θέσης της με όλους τους τοπικούς δρώντες της περιοχής.

Το παράδειγμα του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή είναι το πλέον χαρακτηριστικό εφαρμογής των δύο  αυτών προϋποθέσεων.

Στην ουσία το κρίσιμο σημείο  και των δύο προϋποθέσεων είναι η εναρμόνιση του διεθνούς προσανατολισμού και των εθνικών επιδιώξεων.

Για το Κυπριακό και το Αιγαίο η εκτίμηση της κατάστασης δεν έχει περάσει ακόμη από την διαχείριση της τρεχουσών συνθηκών κινδύνου στο επίπεδο της εκτίμησης μεταβολών στρατηγικού πλαισίου.

Ο βασικός λόγος για αυτό είναι η ακόμη ρευστή κατάσταση στην Ουάσιγκτον αλλά και τα όρια της αμετροέπειας του πάντοτε ευέλικτου “ικέτη” Ταγίπ.

Και τα δύο αυτά καθιστούν ακόμη ισχυρό το υφιστάμενο γεωστρατηγικό πλαίσιο των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων και αυξημένο το ρίσκο εγκλωβισμού του Κυπριακού στο πλαίσιο της αμερικανο-τουρκικής διαπραγμάτευσης.

Το κομβικό σημείο καμπής του στρατηγικού πλαισίου των ανερικανο-τουρκικών σχέσεων δεν έχει επέλθει ακόμη.