Φοβᾶμαι…

Φοβᾶμαι τους ἀνθρώπους που ἑφτά χρόνια ἔκαναν πώς δέν εἶχαν πάρει χαμπάρι καί μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου βγῆκαν στίς πλατεῖες με σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τους ἀνθρώπους πού μέ καταλερωμένη τή φωλιά πασχίζουν τώρα να βροῦν λεκέδες στή δική σου.

Φοβᾶμαι τούς ἀνθρώπους πού σοῦ κλείναν την πόρτα μήν τυχόν και τούς δώσεις κουπόνια και τώρα τούς βλέπεις στο Πολυτεχνεῖο νά καταθέτουν γαρίφαλα καί νά δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τούς ἀνθρώπους πού γέμιζαν τίς ταβέρνες καί τά σπάζαν στά μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τά ξανασπάζουν ὅταν τούς πιάνει το μεράκι τῆς Φαραντούρη καί ἔχουν καί «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τούς ἀνθρώπους πού ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σε συναντοῦσαν και τώρα σε λοιδοροῦν γιατί, λέει, δέν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλούς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Νοέμβρης 1983