Δεν πρέπει, αλλά πρέπει.

Μετράνε, ξαναμετράνε τις ψήφους για τη συμφωνία των Πρεσπών και διαπιστώνουν πως κι όμως κατά βαθος κάπου υπάρχει λάθος, κάπου την έχουνε πατήσει κι οι δυο.

Και αυτοί που έφυγαν και αυτοί που έμειναν;

Πλειοψηφία επί των παρόντων ή επί των απόντων;

Διότι και αυτός που λείπει προσφέρει στην κύρωση.

Δοκιμάστε να δείτε τη Βουλή χωρίς ήχο. Η φάση απογειώνεται. Δώστε ένταση μόνο στα παλαμάκια (παλαμάκια να χτυπούν τα τακουνάκια, να χτυπούν τα τακουνάκια στο τσιμέντο, στα πλακάκια).

Μόνο στον Πάνο Καμμένο επαναφέρουμε τον ήχο, διότι έχει πάντα το στοιχείο του απρόβλεπτου, το στοιχείο “κάτσε να δούμε ποιον θα τρολάρει σήμερα”.

Αλλά μόνο συγκίνηση προκαλεί ο Πάνος Καμμένος με τις προσωπικές αναφορές στον Πρωθυπουργό.

Έμαθε την Κυβέρνηση να γράφει με το δεξί, έκανε κι αυτός ανάλυση σε όλο το φάσμα του μικροαστισμού.

Ζήτησε να σταματήσει η ψήφος εμπιστοσύνης και να γίνει δημοψήφισμα για το προσύμφωνο (;;;) των Πρεσπών.

Δεν υπάρχει όμως κανένας να αντιπαρατεθεί στον Πάνο στα “ψηλά”, είναι  ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης των ατάκτων των ορεινών.

Και κότερα έχει η κουβέντα και τα πάντα όλα, αλλά το κορυφαίο σε όλη τη διήμερη κουβέντα  είναι ασφαλώς το:

“Όταν θα μάθει ο κερατάς την τέχνη του κεράτου, μέλι και γάλα γίνεται με τη νοικοκυρά του!”

Κι αυτή η παροιμία με ψήφο εμπιστοσύνης μοιάζει…