(φωτό: το χαλάζι χτυπά την αριστερή λωρίδα)

Για όσους βασανίστηκαν στους δρόμους από την απότομα σφοδρή κακοκαιρία, ψυχραιμία, τίποτα δεν αλλάζει.

Ας αφήσουμε την Τέχνη να μιλήσει για να περιπλανηθεί ο νους μας κολλημένοι στην κίνηση της βροχής και της καταιγίδας και κολλημένοι γενικώς και ειδικώς και όπου θέλουμε…

(Αυθεντικό μαγιάτικο αττικό χαλάζι)

Έχω ένα μυστικό,
έναν μικρό σταυρό στο σώμα μου
κι έναν εσπερινό στα λόγια μου.
Έχω και μια πληγή,
μια ανοιχτή ευχή στο χέρι μου
να πίνεις κάθε αυγή, αστέρι μου.

Αλλάζει κάθε που βραδιάζει
τ’ όνειρο μου μοιάζει να `ναι ποταμός.
Σκοτάδι του έρωτα σημάδι
τ’ όνειρο του Άδη είν’ ο ουρανός.

Έχω ένα φυλαχτό,
ένα μικρό θεό στον ύπνο μου
κι έναν αυγερινό στον κήπο μου.
Και κάθε Κυριακή
μες στη μικρή μου αυλή χάνομαι,
γεννιέμαι απ’ την αρχή κι αισθάνομαι.

Αλλάζει κάθε που βραδιάζει
τ’ όνειρο μου μοιάζει να `ναι ποταμός.
Σκοτάδι του έρωτα σημάδι
τ’ όνειρο του Άδη είν’ ο ουρανός.