Το αποτέλεσμα των εκλογών είναι αδιαμφισβήτητο: Κανείς δεν θέλει να είναι με τους πολλούς σε αυτή τη χώρα. Έτσι τουλάχιστον έδειξε η Κυριακή.

Σε αυτό τον ηλιόλουστο τόπο που έχουν δοθεί προσωπικές μάχες και πόλεμοι μιας ζωής,για τις BMW, τα Καγιέν, τις χλιδάτες διακοπές, για το εξοχικό στη θάλασσα και για το σαλέ στο βουνό, εδώ που φεσώθηκαν άνθρωποι μέχρι τα μπούνια για να πουλήσουν μούρη, τους λες να είναι με τους πολλούς;

Στους νέους που ξενυχτούν ψάχνοντας το τατουάζ που θα κάνει τη διαφορά στην παραλία, στους γέρους που διαγκωνίζονται ποιος είναι πιο σεξουαλικά ενεργός;

Στις γυναίκες που ψάχνουν το κατάλληλο χρώμα και χτένισμα στο μαλλί, ασορτί με το νύχι, που θα αναδείξει την ατομικότητά τους;

Στους άντρες που βαριούνται να πάνε στα μαγαζιά γιατί έχει πολύ κόσμο και βαβούρα;

Που βλέπουν τους πολλούς να μποτιλιάρονται και πάνε από τα στενά;

Μπορεί η πλειοψηφία να έχει μειωμένη ταξική συνείδηση, αλλά η διάθεση να ξεχωρίσει κανείς, να ανταγωνστεί τους άλλους σε κάθε επίπεδο, είναι μια διαχρονική πραγματικότητα.

Και ποιο είναι το όραμα των πολλών;

Να είναι κανείς χρεωμένος, να είναι φτωχοποιημένος και να περιμένει επιδόματα;

Να περιμένει να τον ταΐσει ο καλός πατερούλης;

Να λέει κανείς πως είναι με τους πολλούς και να χαίρεται, γίνεται μόνο αν είναι Ολυμπιακός.

Γενικότερα δεν πιάνει και το σύνθημα των πολλών, παίρνει τη θέση του στο ράφι με τα πιο αποτυχημένα πολιτικά συνθήματα ever.

Γιατί δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: εδώ τελειώνει την καριέρα του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πορευτεί με νέο αφήγημα και νέα συνθήματα προς τα εθνικάς εκλογάς.

Για να σώσει ό,τι σώζεται.

Για να πάρει ό,τι μπορεί πιο πολύ από τους περισσότερους, όχι τους πολλούς…