Στην ελληνική πολιτική σκηνή δεν είναι και πολύ συχνά τα μικρο-θαύματα.

Όταν ένα μικρό κόμμα το πάρει η κάτω βόλτα, του δίνει και καταλαβαίνει. Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις:

Το Ποτάμι είναι εδώ & ξαναέχει ΚΟ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Το Ποτάμι δεν στερεύει ποτέ, το μοναστήρι να είναι καλά. Και οι ευρωεκλογές. Μετά τις παραιτήσεις Αμυρά και Μάρκου, που ακολούθησαν άλλες διαδρομές, τους αντικαθιστούν Λυμπεράκη και Νυφούδης που δήλωσαν πιστοί και πίστη στο κόμμα, ακόμη κι όταν αυτό ξεχυθεί στη θάλασσα των εκλογών.

Αναβιώνει λοιπόν η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ποταμιού, κάτι που σίγουρα αναζωπυρώνει το διάλογο στο Κοινοβούλιο, αλλά κυρίως το προεκλογικό ενδιαφέρον.

Γιατί ο Σταύρος μπορεί να ψάχνει τις συνθέσεις, είναι όμως και αιχμηρός όταν οι περιστάσεις το επιβάλουν.

Και θα εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να κάνει γνωστές τις θέσεις του κόμματος στο Πανελλήνιο.

Μάλλον καλύτερα, θα προσπαθήσει να τους πείσει να κάτσουν να τον ακούσουν.

Ουδείς άγχεται, ως άνθρωπος της επικοινωνίας θα βρει τον τρόπο, τον δίαυλο, την πιρόγα να δείξει το δρόμο δια του ποταμιού.

Πρέπει να πούμε όμως κάπου εδώ πως είναι αδικία να μην έχουν και οι ΑνΕλ Κοινοβουλευτική Ομάδα, που κυνηγήθηκαν και από το σύστημα.

Άλλα αυτά κάνουν οι σπόντες, οι αποχωρήσεις, οι μεταγραφές, οι καραμπόλες: άλλους τους εξυψώνουν και ας είναι υδρόφιλοι κι άλλους τους πετούν στα τάρταρα.