Αρμενάκι είμαι κυρά μου, πάρε με, έλα πάρε με χόρεψε η Εθνική στο ΟΑΚΑ.

Ομάδα σχολική, όλοι μπροστά και όποιοι αντέχουν πίσω, έφαγε αστεία γκολ, δεν είχε καμία συνοχή, δεν ήταν ομάδα.

Μετά το 0-2 άρχισε το γιουρούσια βρήκε το 1-2 με τον Ζέκα, έφαγε και το τρίτο με τον Φορτούνη να κάνει το 2-3 περνώντας όποιον βρήκε μπροστά του.

Αυτό το γκολ έκανε δραματικά και ενδιαφέροντα τα τελευταία λεπτά, αλλά ως εκεί.

Η Εθνική έχει επιστρέψει σε προ Ρεχάγκελ εποχές, απόλυτης ανυπαρξίας, αγωνιστικής μετριότητας και χαλαρής νοοτροπίας.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τον Άγγελο Αναστασιάδη, από την παραίτηση.

Λογικά, πάμε για αλλαγή φρουράς, γιατί αυτή η στάνη αυτό το γάλα θα βγάζει και δέκα χρόνια να κάτσει ο συγκεκριμένος κόουτς.

Κακά τα ψέματα, είναι αναχρονιστικό το ποδόσφαιρο που παρουσιάζει ο Άγγελος Αναστασιάδης.

Ξεκινάει χάλια τα ματς τρώει κανά δυο γκολ, μετά τρέχει και δε φτάνει, αλλάζει σχήματα και πρόσωπα, αλλάζει ρυθμό, από νωχελικό στο τέρμα γκάζι, αποτέλεσμα κανένα.

Ο Άγγελος μοιάζει να είναι αναποφάσιστος, ούτε στον βασικό γκολκίπερ δεν έχει καταλήξει.

Το πρότζεκτ της Εθνικής θέλει διάλυση και φτιάξιμο από την αρχή.

Ήδη χάσαμε ακόμη μία μεγάλη διοργάνωση, ψάχνοντας πολλά “θαύματα” στη συνέχεια.

Ας βάλουμε λίγο μυαλό κι ας οργανώσουμεΟΡΘΟΛΟΓΙΚΑ την Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου, που τόσες συγκινήσεις μας χάρισε στο παρελθόν.

Μιας και δε φαίνεται να έχει διάθεση να παραιτηθεί, υπάρχει και η απομάκρυνση…