Πρέπει να το παραδεχτούμε. Είναι δύσκολα τα ρημάδια τα ελληνικά.

Λέει πχ ο Πρωθυπουργός της χώρας “ούτε ένα στο εκατομμύριο να χάσω τις εκλογές” και του την πέφτουν.

Οι γνωστοί κύκλοι της διαπλοκής και οι άλλοι της επιπλοκής.

Μία στο εκατομμύριο του λένε, είναι η πιθανότητα.

Ναι, αλλά εδώ μιλάμε για βεβαιότητες.

Εδώ μιλάμε για έναν ανελέητο αγώνα, για μια μαζική συμπόρευση: ακόμη κι ο μετριοπαθής Σταθάκης είδε την ψαλίδα να κλείνει (κάποιο αυτοκίνητο στο δρόμο ίσως).

Και αν δεν είδε κανείς “ψαλίδα”, όλο και κάποια χελώνα θα βγήκε τσάρκα, να πιάσει Κώτσο τον αμετροεπή λαγό, που αντί να τρέξει στην εκλογική κούρσα, ράβει υπουργικά κοστουμάκια (ωραίο σενάριο και για σποτ μετά το βάτραχο και το σκορπιό και του λαγού στη φύση του είναι να χαζομαλακίζεται)

Τέλος πάντων, είναι δόκιμη η έκφραση ένα στο εκατομμύριο, όπως λέμε, ένα το χελιδόνι (ή ένα το χέλι Δώνη, όταν ο γνωστός παίκτης παρήγγειλε χέλια σε ψαροταβέρνα), η Άνοιξη ακριβή, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.

Μια τετραετία και αναλόγως των συνθηκών στην οικονομία και γυρνάει το πράγμα. Για φέτος είναι λιγάκι δύσκολο, μόλις άρχισαν να μικραίνουν οι μέρες.

Αλλά ποτέ δεν ξέρει κανείς. Η ελπίδα συνηθίζει να πεθαίνει τελευταία. Μετά τις 21:00. Και τουλάχιστον όχι πριν την επίσημη πρόβλεψη της Singular Logic.