Μετά από δέκα χρόνια αυτοεξορίας στη Ραφήνα και στα ορεινά της Βουλής, ο Κώστας Καραμανλής επανεμφανίστηκε δυναμικά.

Με “κεριά” υποδέχονται τον Καραμανλή, όπου κι αν εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη.

Σαν σίκουελ του 1974, με τους Τούρκους πάλι να την πέφτουν στην Κύπρο και με οικονομική κρίση εσωτερικά.

Το 2009 μπορεί να μην έφυγε ως Τριανταφυλλίδης, αλλά με ένα τριάντα φεύγα τοις εκατό (33,47% χάνοντας με πάνω από δέκα μονάδες από τον ΓΑΠ)

Το οποίο είναι και το υψηλότερο ποσοστό που έχει πάρει από τότε η ΝΔ!

Λέγεται πως το αεροπλάνο της γραμμής που τον μετέφερε στη Θεσσαλονίκη παλιά λεγόταν Ζισκάρ Ντ΄ Εστέν.

Μίλησε για όλα ο πρώην Πρωθυπουργός, που αρέσει δεν αρέσει είναι ο δημοφιλέστερος όλων των εν ενεργεία Ελλήνων πολιτικών.

Εντύπωση προκάλεσε όχι τόσο η αναφορά του στο 2015, όσο στο Βουκουρέστι για το οποίο είπε πως είχε κόστος: πολιτικό, παραταξιακό, προσωπικό!

Στρατεύτηκε αυτή τη φορά στηρίζοντας τον Κυριάκο, μια κίνηση που ερμηνεύεται από πολλούς ότι σημαίνει πως θα αλλάξει στη βάρδια τον Προκόπη, αλλά μπορεί και να μην είναι τόσο απλά τα πράγματα.

Ο προσεκτικός ακροατής των λόγων του διέκρινε την αόρατη μπαγκέτα που κινούσε πολλά νήματα αυτή τη δεκαετία που απέφευγε ακόμη και να υπερασπιστεί τον εαυτό του και τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων του.

Και αυτή η υπόθεση, πως τελικά ήταν ενεργός και καθόριζε πράγματα, εξάγεται όχι μόνο από όσα είπε, αλλά κυρίως από τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, στις οποίες απέφυγε επιμελώς να αναφερθεί.

Στην εποχή της αέναης προβολής, υπάρχουν και πολιτικοί που κερδίζουν πόντους μένοντας μακριά, αυτή άλλωστε είναι στην τελική η παρακαταθήκη του καραμανλισμού: τα κέρδη από την ιδιότυπη δεκαετή σιωπή, είναι κάτι παραπάνω από εμφανή.