Μια ανάσα η Βουλή
μια μόνο ματιά
τρέχει σαν το φως
και τρέχουμε κοντά
Τώρα είναι εδώ
ποιος ξέρει για μετά
θέλω να μεταταγώ
πριν να είν’ αργά

Θέλω να νιώσω, να ζήσω δυνατά τη ζωή
θέλω ν’ αγγίξω αναξιοκρατία την αυγή
θέλω να κλείσω ρουσφέτι σ’ ένα μαύρο κουτί
θέλω να κάνω το χρόνο προς τα πίσω να ‘ρθει
μα πάνω απ’ όλα θέλω τη μετάταξη
και όλα αυτά τα θέλω για τη ΜΕΤΑΤΑΞΗ

Πέσε στο βύσμα
με χέρια ανοιχτά
πάνε τα κορμιά
όπου θέλει η πρώτη φορά
μη σκεφτείς ποτέ
το πώς και το γιατί
όλα είν’ εδώ
που ζούμε μια αρχή

Θέλω να νιώσω, να ζήσω σύριζα τη ζωή
θέλω ν’ αγγίξω το χρώμα του γραφείου την αυγή
θέλω να κλείσω τη θέση σ’ ένα μαύρο κουτί
θέλω να κάνω το χρόνο προς τα πίσω να ‘ρθει
μα πάνω απ’ όλα θέλω τη μετάταξη
και όλα αυτά που θέλω να τα θέλεις κι εσύ (λαέ βασανισμένε)

Παλιά οι στίχοι ήταν πιο ερωτικοί, αλλά από τότε που μπήκαν οι διορισμοί, οι θέσεις ευθύνης, οι μετατάξεις στην ημερήσια διάταξη, το λαϊκό κίνημα έγινε κυνικό και εξόχως μικροαστικό: όλα για τη θεσούλα, την καλύτερη θεσούλα, την αναξιοκρατική προαγωγή