Άργησε η Nike  να κάνει την καμπάνια με τον Γιάννη και την ελληνική σημαία.

Και πράγματι αν είχε γίνει νωρίτερα, ίσως η δύναμη της εικόνας να είχε λύσει πολλά θέματα.

Αφιερωμένη σε όλους όσους τσακώθηκα όλα αυτά τα χρόνια για τον Γιάννη, σε όλους αυτούς που δεν τον θεωρούν ακόμη και σήμερα Έλληνα, προφανώς λόγω χρώματος.

Που πέρυσι κατέκλυσαν τα σόσιαλ μίντια με μηνύματα εις βάρος του γιατί δεν κατέβηκε στο Πανευρωπαϊκό, λόγω τραυματισμού και της απαίτησης των Μπακς να μη ρισκάρει και πάθει χειρότερη ζημιά.

Που τον περιμένουν στη γωνία αν αποτύχει η Εθνική στην Κίνα, να ρίξουν κι άλλη χολή, αλλά ευτυχώς όλο και λιγότεροι ασχολούνται μαζί τους.

Η άγονη δεκαετία που συνέπεσε με την εκτόξευση του Γιάννη φεύγει σιγά-σιγά, κάνοντας ντεμοντέ και κάθε παλαβομάρα και μισανθρωπιά που έγινε “του συρμού”.

Ίσως ακόμη όλα αυτά συμβαίνουν γιατί ο Γιάννης κατόρθωσε αυτό που στην Ελλάδα θεωρείται ποινικό αδίκημα και με το νέο Ποινικό Κώδικα: όχι μόνο πέτυχε, έγινε παγκόσμιο brand name, ένας αληθινός πρεσβευτής μιας μικρής χώρας.

Αποθεώνεται η γαλανόλευκη στους ώμους του, από ένα παιδί που διδάσκει ήθος, όχι μόνο μπάσκετ (πάρτε και μια σύνθεση ευθειών στο τελείωμα στο σορτσάκι, πιο γνωστή ως μαίανδρος)

Που αποτελεί πρότυπο για τους πιτσιρικάδες, που προκαλεί θαυμασμό στους μεγαλύτερους, του παίκτη που ξεπέρασε ήδη σε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα και το τοτέμ Νίκο Γκάλη.

Που νιώθει πως χρωστάει στην Ελλάδα, παρά το γεγονός πως τον πλήγωσε στο παρελθόν, όπως άλλωστε κάνει σε όλα τα χαρισματικά παιδιά της…