Από τη στιγμή που η υπόθεση της Novartis γύρισε τούμπα, ο ψίθυρος των πολλών μετουσιώνεται σε κραυγή των λίγων: Ειδικά Δικαστήρια, ρεβανσιστική διάθεση, πόλεμος κομματικών επιτελείων, πνεύμα ακραίας πόλωσης 1989-1990 και τα μυαλά στα μίξερ.

Αν του κάνει τη …χάρη η ΝΔ όλα αλλάζουν: εάν παραπέμψει τον πρώην Πρωθυπουργό, θα τον οδηγήσει στο πολιτικό όνειρό του: η σύγκριση με τον Αντρέα θα είναι πλέον ευθεία, το κράτος της Δεξιάς θα έχει κυνηγήσει για ακόμη μια φορά τον “απέναντι” χαρισματικό ηγέτη, με σκοπό να τον τελειώσει πολιτικά.

Με λίγα λόγια αν τυχόν παραπεμφθεί, θα έχουν δημιουργηθεί οι βάσεις για την ολική επαναφορά του.

Κι αν το πέτυχε αυτό ο Ανδρέας με τα πολλά προβλήματα υγείας το 1993, γιατί να μην το πετύχει και ο κύριος Τσίπρας που έχει και τέσσερις δεκαετίες εμπλοκής με την πολιτική μπροστά του;

Θα φανεί τόσο αφελής η ΝΔ;

Θα επαναλάβει το πατρικό λάθος ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

Πολλά θα γραφούν και θα ειπωθούν, πάντως όσοι υποτίμησαν τα τελευταία χρόνια το πολιτικό αισθητήριο του Πρωθυπουργού την πάτησαν.

Επίσης, μπούμερανγκ θα γυρίσει αν η υπόθεση Novartis χρησιμοποιηθεί και από την παρούσα Κυβέρνηση για αποπροσανατολισμό.

Δίχως να θέλουμε να υποτιμήσουμε τη σοβαρότητά της, το γεγονός πως αφορά ένα αποδεδειγμένο διεθνές σκάνδαλο, ο βαθμός εργαλειοποίησης, εκδίκησης και αντεκδίκησης που προέκυψε δεν αφορά τους πολίτες, που έχουν άλλες προτεραιότητες, που περιμένουν μια ευημερία που όλο και καθυστερεί, με το πολιτικό προσωπικό να οφείλει να επιδείξει ψυχραιμία και νηφαλιότητα.

Βεβαίως, από εκεί και πέρα, οι αποχρώσες ενδείξεις για άλλους -πλην του πρώην Πρωθυπουργού- θα έχουν πιο “υπηρεσιακή”, περισσότερο ποινική και όχι πολιτική αντιμετώπιση.

Από κάπου στο βάθος της πολιτικής ιστορίας ακούγεται η μπάσα αργή φωνή που έλεγε: “οι Πρωθυπουργοί δεν πάνε φυλακή, πάνε σπίτι τους”.

Η σοφία κρύβεται στη δωρικότητα: λόγων και πράξεων.