Ηρώδης, αυτή η χαμούρα, η λινάτσα, ο αιματοβαμμένος βασιλιάς.

Ο αδικημένος από την Ιστορία, για αυτούς που δε γουστάρουν τα παιδιά.

Για τους μίζερους που τα διώχνουν όταν πάνε να τους πουν τα κάλαντα: “μας τα είπανε”, τους λένε οι μαυρόψυχοι.

Γιατί απλά δεν αντέχουν να ακούσουν μία φράση από παιδικές φωνούλες. Τραγουδιστά, ακόμη χειρότερα.

Είναι όμως και διαχρονικό πρότυπο ο Ηρώδης. Αυτουνού που έχει την (όποια) εξουσία και αγχώνεται για τη διάδοχη κατάσταση.

Που οσιαστικά είναι αυτός που δεν μπορεί να φανταστεί άλλον στη θέση του.

Κι έτσι “σκοτώνει” με κάθε τρόπο τους επίδοξους αντικαταστάτες του.

Το κράτος είναι αυτός: πόσοι Λουδοβίκοι, πόσο άρχοντες, πόσοι αναντικατάστατοι.

Ο Ηρώδης ήταν των τελικών λύσεων: πέρα από τη σφαγή των νηπίων, εκεί που δεν μπόρεσε να φονεύσει τον μικρό Ιησού,παράγγειλε και μια σφαγή στα τελευταία του, προκειμένου να κλάψει όλη η Ιουδαία στη συγκυρία του χαμού του.

Παράνοια;

Ασφαλώς. Από αυτό το είδος που πάει αγκαζέ με την εξουσία, με ανθρώπους που ξυπνούν κάθε πρωί και σκέπτονται ποια και πόσα “νήπια” να “καθαρίσουν” σαν αβγά, ως απόδειξη της ανεξέλεγκτης δύναμής τους, ως προσπάθεια επέκτασης, επιβολής της θέλησής τους…