Άνοιξαν σχεδόν τα πάντα, χωρίς περιορισμούς. Κι όμως ο ιός είναι ακόμη εδώ. Αργεί το τείχος ανοσίας, θεριεύει αυτό της ανοησίας.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν κόψει και τη μάσκα, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι φάση.

Μεγάλο το τίμημα που ήδη έχουμε πληρώσει ως κοινωνία, αλλά μυαλό δεν έχουμε βάλει.

Θα άξιζε κάθε μέρα να ακούμε ένα νοσηλευτή σε κλινική covid, να μας λέει τα νέα από τη βάρδιά του.

Δύο κατηγορίες πολιτών: αυτοί που έχουν κάνει έστω μία δόση ή την έχουν προγραμματίσει και θα πάνε και οι λοιποί που είτε δεν πρόκειται να πάνε ή διστάζουν.

Ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της πρώτης και ένα-δύο μήνες τα πράγματα θα είναι διαφορετικά, αλλά προς το παρόν τις εντυπώσεις κερδίζουν οι φιλοαρνητές του εμβολιασμού.

Έχοντας (ψιλο)περιθωριοποιηθεί ενημερώνονται αποκλειστικά και μόνο από τα sites που ξέρουν πως θα τροφοδοτήσουν περαιτέρω τις αμφιβολίες ή την άκαμπτη γνώμη τους.

Ουσιαστικά δεν διαβάζουν, δεν ακούν, τη “συστημική προτροπή” για εμβολιασμό.

Και αυτό είναι πολύ σοβαρό, μιας και θα το βρούμε όλοι μπροστά μας.

Θέλει αρετή η Ελευθερία. Και κυρίως ατολμία. Ας χαθεί ακόμη μια βόλτα, ένα μπάνιο, μια έξοδος, αν είναι να γίνει με όρους (σχετικού) κινδύνου.

Το ατομικό διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο.

Διότι τώρα στα “πίσω-πίσω” που λέει κι ο λαός να ταλαιπωρηθεί κάποιος, είναι κρίμα κι άδικο.