Το μπάσκετ στην Ελλάδα ξεκίνησε από τη ΧΑΝΘ προπολεμικά, δηλαδή από μια χριστιανική αδελφότητα στη Θεσσαλονίκη.

Μεταπολεμικά και πάλι αφορούσε τα κολεγιόπαιδα, τα παιδιά που πήγαιναν Γυμνάσιο, των “καλών οικογενειών”.

Ήταν ένα καθωσπρέπει σπορ. Τα αλάνια και οι αλητήριοι έπαιζαν ποδόσφαιρο.

Μετά το ΄87 καθαγιάσθηκε πλήρως. Οι τσακωμοί, τα ευτράπελα, οι κλίκες, όλες οι ομορφιές έμπαιναν στο ντουλάπι.

Όλα τα παιδιά ήταν καλά. Καμιά φορά ήταν η άτυχη στιγμή, οι συνθήκες, οι 120 σφυγμοί. Μετά όλα μέλι γάλα.

Πότε δεν έβγαινε κάτι κακό παραέξω. Οι παράγοντες ήταν σε απευθείας σύνδεση με τους δημοσιογράφους.

Σεμνοτυφία και πότε κάτι αρνητικό.

Έτσι φτάσαμε και στην περίπτωση του πορτοφολά που βγήκε πρώτος “στα κλεψίματα”. που μόνο ένα χιουμοριστικό σάιτ σήμερα ανήγγειλε τη νέα του μεταγραφή μετά δωρεάς στους νέους συμπαίκτες του: ερμάρια.

Κι ενώ όλη η πιάτσα βοούσε για τον παίκτη που έφυγε από ιστορική ομάδα κακήν κακώς, κανείς δε λέει το όνομα του.

Κράζουν κι όποιον έδωσε το βίντεο στη δημοσιότητα.

Όλοι τον φωτογραφίζουν κανείς όμως να μην πει το όνομα του. Για να μη γίνει αποδιοπομπαίος τράγος;

Μα διαπομπεύεται στα μουλωχτά πάνω από δύο εβδομάδες. Από παίκτες, πρώην συμπαίκτες, φιλάθλους.

Κι ας τον ξεφωνίζουν στα σόσιαλ. Κι ας συγχαίρουν τη νέα του ομάδα, που πήρε τον MVP των κλεψιμάτων.

Η σεμνοτυφία πάνω από όλα, αν και είναι προφανές πως ο άνθρωπος χρειάζεται βοήθεια, αν όπως όλοι λένε είναι εθισμένος στο τζόγο. Και στήριξη.

Και η επίσημη δημοσιοποίηση του ονόματος του, ίσως κάνει και τα νέα παιδιά να δουν τον τζόγο με άλλο μάτι. Το έλα μωρέ 10-20 ευρώ παίζουμε για πλάκα, γίνεται για πλάκα εκατοντάδες και μετά χιλιάδες ευρώ.

Και για τον κίνδυνο εθισμού στο στοίχημα λένε τα ψιλά γράμματα των διαφημίσεων που έχουν όλες οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες. Κανείς άλλος.

Γιατί μετά τα 40, υπάρχει περίπτωση να μην παίζεις από αγάπη για το άθλημα. Αλλά για να έχεις λεφτά να ρίχνεις στον κουβά…