Όπως είναι γνωστό στα καφενεία του διαδικτύου, όταν μεταναστεύει η Ελληνίδα νοικοκυρά στις χώρες του βορρά,  δεν μπορεί να ζήσει μακριά από τον ελληνικό πολιτισμό. Έτσι, αφού η κυρά Λίτσα οργανώσει τις βασικές λειτουργίες του νέου σπιτιού, ψάχνει να βρει αμέσως να ανασυνθέσει την Ελλάδα, «με μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι».

Το πρώτο πράγμα που θα ρωτήσει φυσικά στα διάφορα σχετικά φόρα του διαδικτύου είναι που έχει καλό λάδι. Στην αρχή εξανίσταται που το τοπικό σουπερμάρκετ έχει κυρίως ιταλικά και ισπανικά ελαιόλαδα, επιβεβαιώνοντας τον αστικό μύθο  που λέει ότι «μας παίρνουν το λάδι μας, το συσκευάζουν και το πουλάνε για δικό τους,

Αργότερα, κάποιος παλιός ξενιτεμένος θα δώσει την πληροφορία ότι υπάρχουν καταστήματα που φέρνουν ελληνικά προϊόντα. Η Λίτσα μας τότε νιώθει σαν τους Μύριους όταν αντίκρισαν τη θάλασσα.

«Έχει και κριθαράκι; Γιατί θέλω να κάνω γιουβέτσι».

Πως να την αντέξεις την ξενιτιά χωρίς γιουβέτσι. Ούτε χωρίς γεμιστά.

«Αυτές οι ντομάτες δεν είναι σαν τις δικές μας, στη Μαλεσίνα. Η κουμπάρα μας που έχει βαφτίσει τη μεγάλη μας, έχει περιβόλια εκεί και μας δίνει κάθε χρόνο».

Η αυθόρμητη απάντηση «και για δεν πας κυρά μου πίσω στο χωριό σου», δε βγαίνει απ’ τα χείλη εξαιτίας της αστικής ευγένειας.

Αφού η Λίτσα  λύσει το θέμα της γιουβετσάδας, θα ασχοληθεί με άλλα φλέγοντα ζητήματα.

«Ξέρετε καμιά καλή κομμώτρια, Ελληνίδα και φτηνή;», είναι η επόμενη ερώτηση.

Γιατί, ναι μεν κάλεσε κόσμο για το γιουβέτσι αλλά πως θα εμφανιστεί χωρίς ανταύγειες;

Κι εδώ υπάρχουν λύσεις, προερχόμενες από άλλες μετανάστριες ανατολικής προέλευσης που όμως ζούσαν κι αυτές στην Ελλάδα.

Τώρα που δύστυχες μητέρες με παιδιά παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς, το επόμενο αμείλικτο ερώτημα που θα απασχολήσει τη Λίτσα είναι: «Έχει εδώ χάπια ιωδίου;»