Είναι ωραία ιστορία το Hustle. Ρεαλιστική, ανθρώπινη και πολύ μπασκετική. Όχι μόνο αυτά που φαίνονται, αλλά και αυτά που υπονοούνται για το μαγικό κόσμο του NBA.

Είναι ρεαλιστική γιατί περιγράφει τη ζωή των σκάουτερς που κάνουν το γύρο του κόσμου πολλάκις ετησίως για να βρουν το διαμάντι, ή τον κρίκο που λείπει από τους πρωταγωνιστές, έστω κάποιον που να μπει κατευθείαν στα βαθιά του ροτέισον.

Οι διαφωνίες των ειδικών, των σκάουτερς με τους ιδιοκτήτες που αφού βάζουν το χρήμα θα πάρουν κι αυτόν που γουστάρουν, άλλο αν βγει σαπάκι, υπερτιμημένος ή πολύ κατώτερος των περιστάσεων.

Έχει συμβεί και στις καλύτερες μπασκετικές οικογένειες, στους μεγαλύτερους Οργανισμούς της καλαθόσφαιρας.

Ο πρωταγωνιστής άτυχος ως παίκτης λόγω τροχαίου, θα βρει τον υπερπαίκτη που λείπει από τους Φιλαδέλφεια ΄76ers, άλλο που θα καταλήξει στην ομάδα των Κελτών που κάνει ιστορικά καλύτερες επιλογές!

Ο Άνταμ Σάντλερ κάνει τον πρωταγωνιστή ενδιαφέροντα τύπο. Θα μπορούσε να παίξει κι έναν θυρωρό, έναν φύλακα του ΟΣΕ και να νομίζεις πως κάτι μυστηριώδες κρύβει πίσω από τη μούχλα, μπροστά από τη ρουτίνα και τη βαρεμάρα.

Ίσως και αυτή να είναι η αξία της ταινίας. Όταν η κορυφή ενός επαγγελματία είναι η άκρη του πάγκου, το γραφειάκι-αποθηκούλα, η καριέρα στο παρασκήνιο ως βοηθός προπονητή με πολλά ένσημα στα βοηθητικά γηπεδάκια που θα βγάλουν έναν αστέρα στα χίλια παιδιά που ταλαιπωρούν την πορτοκαλί μπάλα.

Οι σκηνές που προπονεί τον υπερπαίκτη, μόνο σαν καρικατούρα του Ρόκι μπορεί να ιδωθεί. Άλλωστε δεν νομίζουμε πως ήταν αυτός ο σκοπός της ταινίας.

Αντίθετα, ήταν σκοπός να λοιδορήσει, όχι να στηλιτεύσει, τα κακώς κείμενα των ντραφτ. Ειδικά η σκηνή η αρχική με τον Μαριάνοβιτς, που υποδύεται έναν 22χρονο έτοιμο να μπει στις επιλογές των ομάδων,ο οποίος τυγχάνει να έχει γιο 10 ετών είναι όλα τα λεφτά.

Κατευθείαν μας έρχεται στο νου γνωστή περίπτωση παίκτου από την πρώην Γιουγκοσλαβία που πέρασε θριαμβευτικά από τη χώρα μας που ως 20χρονος έπαιζε ως 24χρονος. Στο τέλος της μεγάλης καριέρας του ήταν 34 και έπαιζε σαν σαραντάρης, ας μην πούμε ονόματα, ας μη θίξουμε υπολήψεις.

Είναι αυτά τα “μικρά μυστικά” του μπάσκετ που βγαίνουν παραέξω, αλλά δεν γίνονται βούκινο. Διατηρείτε ένα επίπεδο. Μία σπουδή να μη βγουν τα άπλυτα στη φόρα. Hustle.