Παρά τις εξαγγελίες για κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, ένα χαράτσι που μπήκε το 2011 για να μπουν λεφτά στα κρατικά ταμεία κατά το πρώτο Μνημόνιο, έχει παραμείνει πάνω πάνω δέκα χρόνια, μιας και αποδίδει περί τα 350 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.

Αν κανείς σε αυτό το ποσό προσθέσει τα χρήματα από το “δίδυμο μέτρο” της “έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης” μιλάμε για σημαντικά ποσά, πάνω στα οποία χτίστηκαν τα πλεονάσματα που ζητούσε επιτακτικά και ενίοτε εκβιαστικά η Τρόικα.

Το ζήτημα είναι πως οι Βρυξέλλες θεωρούν το μέτρο αντιαναπτυξιακό (τώρα, όχι παλιότερα) και έχουν εισηγηθεί την κατάργησή του.

Το μέτρο του τέλους επιτηδεύματος είναι μέτρο που ωθεί, παροτρύνει, οδηγεί προς την φοροαποφυγή.

Σκεφτείτε πόσοι γνωστοί σας “έκλεισαν το μπλοκάκι” ενώ συνέχιζαν να δραστηριοποιούνται, προφανώς μέσω συμφωνιών για μαύρα, δηλαδή αδήλωτα εισοδήματα.

Με λίγα λόγια το τέλος επιτηδεύματος οδήγησε στην αδήλωτη οικονομία πλήθος ελεύθερων επαγγελματιών, ιδίως αυτούς που είχαν ως δεύτερη εργασία ένα ελευθέριο επάγγελμα.

Σε κάθε περίπτωση διαβάζουμε πως υπάρχουν πλέον δεύτερες σκέψεις και μπορεί να μην οδηγηθούμε σε κατάργηση αλλά σε ένα αναλογικό κούρεμα, στο μισό, περί το 50% δηλαδή.

Βεβαίως όταν κοιτά κανείς τα έσοδα έχει χειροπιαστά επιχειρήματα για τη μη κατάργηση του.

Αν όμως το δει κανείς από την αναπτυξιακή σκοπιά και ιδίως με τη σκέψη της εθελοντικής φορολογικής συμμόρφωσης, είναι τελείως λάθος το κούρεμα, το μόνο σωστό μέτρο τη στιγμή αυτή είναι η κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, όπως ασφαλώς και της εισφοράς αλληλεγγύης.

Τα έκτακτα μέτρα 11 ετών κάπου πρέπει να τελειώσουν.