Πάνω στις στέγες μέσα στις καρδιές, η μέρα που οι αγνές σοσιαλιστικές ψυχές πάλλονται από νοσταλγία για το μαζικότερο Κίνημα στην ιστορία της Μεταπολίτευσης.

Ο χρόνος είναι αμείλικτος, το ίδιο και τα Μνημόνια που επέφεραν μετατόπιση μεγάλου μέρους της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ προς το ΣΥΡΙΖΑ.

Θα καταφέρει το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο μέλλον;

Αυτό είναι το ερώτημα. Η συγκυρία είναι καλή (παρακολουθήσεις, νέος αρχηγός, τέλος Μνημονίων) όμως δε λείπουν τα παρατράγουδα με μειονοτικούς βουλευτές, αλλά και πλειοψηφικούς με δική τους ατζέντα.

Αν κατηφορίσει κανείς την οδό 3η Σεπτεμβρίου από την Ομόνοια έως την Αγίου Μελετίου, θα καταλάβει πως πλέον συμπλέει απόλυτα με το ΠΑΣΟΚ. Λαμπρό παρελθόν, αμφίβολο παρόν, ίσως υπάρχει μέλλον.

Ας μην ξεχνάμε όμως πως σχεδόν εκατόν ογδόντα χρόνια πριν, ένα κανόνι έκανε την εμφάνιση του στο μπαλκόνι του Όθωνα, με τον εξεγερμένο λαό να απαιτεί Σύνταγμα.

Θα προκληθεί η Συντακτική Συνέλευση του 1844, που πολλοί καπετάνιοι του αγώνα θα συμμετάσχουν: γερασμένοι, απογοητευμένοι, αλλά με ιστορική παρουσία.

Άλλα ονειρεύονταν όταν έπαιρναν τα όπλα κατά των Οθωμανών. Διότι τελικά τα πάντα εξελίσσονται διαφορετικά από τις αρχικές προθέσεις.

Κάπως έτσι συνέβη και με το ΠΑΣΟΚ που λατρεύαμε να μισούμε.