Μάλλον η πιο ωραία ανάρτηση για τα 50 χρόνια από το Πολυτεχνείο!

Μια ανάρτηση που δείχνει πως όπως τώρα έτσι και τότε, το άνθρωπος ή τέρας, υπερτερεί κάθε άλλης διαφοροποίησης…

Ανήμερα της 50^ης επετείου από την επέτειο της εξέγερσης o Μίλτος Πασχαλίδης συγκίνησε με την ανάρτηση για τον πατέρα του. Για τον φαρμακοποιό και δεξιό πατέρα του.

“Ο μπαμπάς μου ήταν φαρμακοποιός. Επίσης ήταν δεξιός. Έδινε μεγαλύτερη σημασία στο πρώτο. Απόγευμα 16 Νοεμβρίου του ’73 μπήκε στο σπίτι έξαλλος και φώναξε στη μάνα μου : οι αλήτες κατεβάσαν τα τανκς, θα βαρέσουν τα παιδιά. Θα τους πάω φάρμακα. Η μάνα μου ήταν αριστερή. Του είπε : να πας αλλά να προσέχεις γιατί έχουμε παιδί. Και εκείνος της είπε : κι αυτά τα παιδιά έχουνε μανάδες. Φόρεσε την στολή του έφεδρου αξιωματικού για παραπλάνηση και κατέβηκε στο Πολυτεχνείο. Πέταξε στους φοιτητές γάζες, ασπιρίνες και ιώδιο απο τα κάγκελα της Στουρνάρη. Γύρισε σπίτι κλαμένος. Δε ξέρω αν ήταν απ’ τα δακρυγόνα ή κάτι άλλο.

Ήμουν τεσσεράμιση χρονών. Και πάντα αυτό το βράδυ ο μπαμπάς μου ανοίγει τις φτερούγες του και γίνεται ένας άγγελος.”

Πόσο δίκιο είχε ο κύριος Πασχαλίδης ο πρεσβύτερος.

Πριν και πάνω από όλα το Πολυτεχνείο είναι μια ασύμμετρη επίθεση της πραξικοπηματικής κρατικής εξουσίας, που απάντησε με τανκς σε κατάληψη!!!

Αν είχαν τόξα και βέλη οι φοιτητές μπορεί και να βομβάρδιζαν την Πατησίων.

Και προφανώς είναι και ένα “άντε γ@μηθείτε” που κάθε γενιά έχει πει στην εκάστοτε εξουσία.

Η ηλιθιότητα του αν υπήρχαν νεκροί, είναι ερώτημα χουντικής προέλευσης, άλλο που κάποιοι που το κραύγαζαν το παίζουν πλέριοι δημοκράτες για να έχουν υπουργική καρεκλίτσα.

Το άλλο με τη γενιά του Πολυτεχνείου, έχει να κάνει με όσους εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στην εξέγερση.

Εκτός από αυτούς που κρίθηκαν και κρίνονται, υπάρχουν χιλιάδες άγνωστοι, που εμείς αγαπάμε λίγο παραπάνω. Ιδίως αυτούς που δεν καταδέχτηκαν να μπουν στον πολιτικό στίβο, καθώς και τα τέκνα αυτών, που τα κυνηγάνε ακόμη και τώρα οι βλαχοδήμαρχοι για να κατέλθουν υποψήφιοι σύμβουλοι.

Η πολιτική είναι μια πολύ βρόμικη ιστορία, που δεν έχει καμία σχέση με τα ιδανικά των νέων, κάθε γενιάς, ιδίως εκείνης που έφτιαξε “επαναστάτες με αιτία”.