Όταν τα έλεγε ο Αντύπας γελάγατε και χορεύατε, χαμπάρι δεν είχατε πάρει για την κλιματική κρίση:

“Η ζωή μου ουρανός

Δίχως σύννεφα

Όλα μοιάζανε εντάξει

Δεν υπήρχε ανησυχία καμιά

Και εκεί που γέλαγα

Ο ήλιος κρύφτηκε

Όλα σκοτείνιασαν

Η γη τραντάχτηκε

Και ξαφνικά

Καταιγίδα

Στο μυαλό μου ξέσπασε

Μόλις σε είδα

Καταιγίδα

Το κορμί μου σκίζει

Κοφτερή λεπίδα

Καταιγίδα ξαφνική

Στο μυαλό μου στην καρδιά

Και στην ψυχή”