Διαβάζω παντού πως έχασε ο ΠΑΟ, πουθενά πως κέρδισε η Βαλένθια που παίζει διαστημικό μπάσκετ: γρήγορο αλλά όχι βιαστικό, με παίκτες με σωματικά προσόντα, με αίσθηση του παιχνιδιού αλλά και πολλά κιλά μπάσκετ.

Η σειρά γυρνάει όταν στο τρίτο ματς ο κόουτς Μαρτίνεθ αποφασίζει (έχει προαποφασίσει) να κάνει τσαμπουκά στον Αταμάν για να αποβληθούν και οι δύο.

Στα do or die ματς όπως το αποψινό οι κυνικοί Αμερικάνοι λένε πως είναι η ώρα των μεγάλων συμβολαίων. Τα παίρνουν χοντρά για κάποιο λόγο: Ναν 9, Τολιόπουλος 8.

Ήταν μια τρομερή σειρά για τους λάτρεις του αθλήματος, οι λάτρεις της νίκης θα βρουν κάτι άλλο από αύριο.

Σχόλια για τη διαιτησία μπορούν να γίνουν πολλά, έκανε λάθη, το ερώτημα είναι αν τελικά οι γκρι έκρινα τη σειρά. Δεν υπάρχει καθοριστικό σφύριγμα σε κανένα από τα πέντε ματς.

Για τα “σπόρια” μπορούμε να συζητάμε ώρες, χωρίς να βγάλουμε άκρη.