• emo.gr
  • Emotions
  • Ο Πόλεμος των Φώκλαντ
Ο Πόλεμος των Φώκλαντ

Στις 2 Απριλίου του 1982 το στρατιωτικό καθεστώς της Αργεντινής εισβάλει στα νησιά Φώκλαντς ή Μαλβίνες όπως τα λένε οι Αργεντίνοι, τα οποία και αποτελούν βρετανικές κτήσεις.

Κάθε αναμέτρηση Αγγλίας και Αργεντινής στο ποδόσφαιρο όπως ο χθεσινός ημιτελικός θα έχει πάντα στο φόντο τον πόλεμο πριν σχεδόν 35 χρόνια, που διεξήχθη μεταξύ των δύο πλευρών. Παρότι πάρα πολύ μακριά η μία χώρα από την άλλη, προέκυψαν διασυνοριακές διαφορές!

Στις 2 Απριλίου του 1982 το στρατιωτικό καθεστώς της Αργεντινής εισβάλει στα νησιά Φώκλαντ ή Μαλβίνες όπως τα λένε οι Αργεντίνοι, τα οποία και αποτελούν βρετανικές κτήσεις.

Η Θάτσερ σχηματίζει πολεμικό συμβούλιο και στέλνει άμεσα, χωρίς καμία χρονοτριβή, ναυτικές δυνάμεις.

Ο πόλεμος των Φώκλαντ, αν και ποτέ δεν ανακηρύχθηκε επίσημα ως τέτοιος, στις 74 μέρες που διήρκεσε, μέχρι τις 14 Ιουνίου, είχε συνολικά 907 θύματα.

649 Αργεντινοί στρατιωτικοί σκοτώθηκαν, 255 Βρετανοί και 3 κάτοικοι των νησιών.

Η πυγμή που επέδειξε η Θάτσερ, η άμεση αντίδρασή της και κυρίως το γεγονός πως ο γιος της βρισκόταν -όπως έλεγαν τότε- σε ένα πλοίο που διέσχισε τον Ατλαντικό, οδήγησαν στη νέα εκλογική της νίκη το 1983.

Στο μυαλό του μέσου Βρετανού, η αυτοκρατορία στην οποία ο ήλιος δε δύει ποτέ, δεν είχε πει την τελευταία της λέξη.

Οι Αργεντινοί το βίωσαν ως εθνική τραγωδία και ταπείνωση, για αυτό και σηκώνουν πανό σε κάθε ματς Μουντιάλ κόντρα στην Αγγλία.

  • Εντυπωσιασμένος
  • Χαρούμενος
  • Απογοητευμένος
  • Θυμωμένος
  • Βαρετό
  • Φοβισμένος

#emo attacks
  • Είναι σχεδόν βέβαιη η αναβάθμιση των κατηγοριών για τους δήθεν γιατρούς. Το όλο θέμα όμως θα πάει για υποβάθμιση τις επόμενες μέρες γιατί έχει εκτεθεί το “σύστημα”
  • Μπήκε στην μικροπολιτική ατζέντα και η Τούνη. Έπονται οι “Ούνοι”
  • Η νίκη του AfD στη Σαξονία επαναφέρει τη Γερμανία στις εργοστασιακές της ρυθμίσεις. Οι τωρινές γενιές Γερμανών δεν ντρέπονται όπως οι προηγούμενες για τις ναζιστικές θηριωδίες
  • Μετά τον Τζολάκη και ο Μουζακίτης στη Χαλ. Έγινε πρόταση και στον Τσουκαλά, αλλά αυτός δε φεύγει με τίποτα