Σύμφωνα με τις γλώσσες τις κακές, στη φωτό βλέπετε δύο πρώην Υπουργούς. Μπορεί να μην το ξέρουν ακόμη, να μην το έχουν καν οσμιστεί, αλλά ο καλός καλό δε βρίσκει και η κακία του κόσμου είναι τεράστια καθώς λέει πως είμαστε στο δεύτερο κύμα και αυτοί χαμογελούν για το φακό. (Τσιόδρα λέμε και κλαίμε)

Έτσι αναμένεται αμφότεροι να σταματήσουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο Έθνος, τουλάχιστον ως μέλη της εκτελεστικής εξουσίας.

Μπορούν να γίνουν εθελοντές αιμοδότες.

Μιας και οι φήμες επιμένουν να διασταυρώνονται, να ασταρώνονται και να ατσαλώνονται, θα τους συνδέσουμε λίγο με την επικαιρότητα, αφιερώνοντας τους στίχους που ερμήνευσε δωρικά, λυρικά και τελικά μεγαλόπρεπα ο μεγάλος κι αξέχαστος Γιάννης Πουλόπουλος.

Με δύο αλλαγές στις λέξεις γίνεται κατανοητό το …υπονοούμενο.

“Μάσκα στο πρόσωπό μου, ο ήλιος πουθενά

Ψάχνω για τ’ όνειρό μου μα γύρω μου βουνά

Ποια νύχτα σ’ έκλεψε ποια πίκρα σ’ έκρυψε

Και τώρα πια, για ποιαν θα τραγουδώ

Νωρίς που βράδιασε, ο κόσμος άδειασε

Καρέκλα μου δε θα σε ξαναδώ

Στης λησμονιάς τη βρύση δεν έχει πια νερό

Ξέρω δε θα γυρίσει μα θα την καρτερώ”…